ΠΑΛΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ του Γιάννη Αλεξίου

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ

                                                             Εικόνες της πόλης

 Παλιά γειτονιά                                                                   

 Γεννήθηκα στη βόρεια πλευρά της πόλης, στην Κηφισιά και από τριών  χρονών μέχρι σήμερα  ζω στη νότια πλευρά της, στη Νέα Σμύρνη. Ένας δρόμος μας χωρίζει από το Παλαιό Φάληρο, την παλιά Αμφιθέα, Βουρλοπόταμο την έλεγαν οι παλιοί.

Στη γειτονιά μου μέχρι τη δεκαετία του ’90 υπήρχαν μόνο μονοκατοικίες. Στο σπίτι μας είχαμε πηγάδι, περιβόλι, τριανταφυλλιές και την παλιά εκείνη στριφογυριστή σκάλα που ανέβαινες στην ταράτσα να δεις τη θάλασσα. Όλοι στη γειτονιά γνωριζόμασταν και χαιρετιόμασταν. Πιτσιρικάδες παίζαμε μπάλα στις τρεις αλάνες κι αν το παρακάναμε όλο και κάποιος έβγαινε στη βεράντα και μας φώναζε, κι ήταν αρκετό αυτό για να σταματήσει η φασαρία. Υπήρχε σεβασμός στους μεγαλύτερους κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70.

 Στη γειτονιά υπήρχε ακόμη παγοπώλης, παλιός τσολιάς, που έβαζε τον πάγο στην καρότσα μιας Mercedes του ’30. Άλλη συμπαθής φιγούρα της γειτονιάς ήταν ο λαχειοπώλης ο κυρ-Μανώλης που πουλούσε λαχεία καθισμένος στο αναπηρικό του καροτσάκι και με ρωτούσε όταν έβρεχε εάν έχουν βγει μηχανάκια με κουβούκλιο καθώς με έβλεπε με ένα αυτόματο και του απαντούσα «δεν υπάρχει». Περνούσε το μεσημέρι η αεροσυνοδός και όλα τα αγόρια ήμασταν καρφωμένα στα παράθυρα. Από φίλο γείτονα, γιος μεγαλογιατρού, λάτρη των τεχνολογικών εξελίξεων, άκουσα για πρώτη φορά ότι «τώρα δουλεύω από το σπίτι μου» , προχωρημένο για 70’ς και μου άρεσε πολύ.

Απέναντι ακριβώς από το σπίτι του μένει ακόμη η οικογένεια της μεγαλύτερης σοκολατοβιομηχανίας, αλλά δεν είχε τύχει να μιλήσουμε ποτέ. Μόλις χθες είπαμε μια ζεστή καλημέρα σαν παλιοί στη γειτονιά που ωστόσο άλλαξε τόσο πολύ. Μόνο οι δύο αυτές μονοκατοικίες απέμειναν. Μαζί άλλαξε και το ήθος των ανθρώπων, ευτυχώς όχι η ηθική. Λίγοι μείναμε από τότε, και δεκάρα φαίνεται να μην δίνουν οι νέοι κάτοικοι των «κουτιών» που δεν είμαι και σίγουρος από πού έχουν έρθει ακριβώς. Χάθηκε η ταυτότητα του καθενός που ήξερες ότι το σπίτι εκείνο είναι του τάδε, και το παραδίπλα του άλλου. Είχαν ονοματεπώνυμο τα σπίτια, όποιος κι αν έμενε μέσα. Τώρα τα παιδιά μπορούν να παίζουν μπάλα και να ενοχλούν χωρίς να σέβεται κανείς από αυτά τους άλλους και μάλιστα με τις ευλογίες των γονιών τους. Ακόμη μπορεί να σου πέσει κάτι κάτω και να μην το ξαναδείς ποτέ, να εξαφανιστεί βρε αδερφέ. Μπορεί να κάνεις το γύρο του τετραγώνου και να μην δεις κανένα γνωστό και να μην ακούσεις καμία καλημέρα. Και αυτό που με τρελαίνει είναι ότι δεν πέρασαν και τόσο χρόνια, ρε γ….

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΒΙΝΥΛΙΟΥ

                          ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΒΙΝΥΛΙΟΥ

ΒΙΝΥΛΙΟ…Μεγάλη ιστορία…Μεγάλο πάθος. Αν σκεφτεί κανείς ότι η μουσική είναι ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου τότε σίγουρα για να τη χορτάσει δεν φτάνει μια ζωή. Ο δίσκος, το βινύλιο που λέμε, είναι ίσως το μόνο πράγμα που όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη έστω και μια φορά στη ζωή τους αγόρασαν, δώρισαν, άκουσαν, χάρηκαν τον ήχο του, χόρεψαν ή έσπασαν ακόμη σε πιο ειδικές περιπτώσεις. Ναι είναι αλήθεια ότι το βινύλιο μας ενώνει άσχετα με τι πρεσβεύει ο καθένας. Ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη της Ελλάδας που δεν υπήρχαν πικ-απ να παίξουν τα βινύλια, όλο και κάποιο τζουκ-μποξ υπήρχε σε κάποια ταβέρνα να παίξει Καζαντζίδη, σέικ και μοντέρνα συγκροτήματα το ’50 και το’60 τότε που ήταν είδος πολυτελείας για κάποιους το πικ-απ και τα βινύλια. Ακόμη και στις φτωχογειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά συνέβαινε αυτό. Κάπου εκεί σ’ ένα τζουκ – μποξ του μεγάλου λιμανιού πρωτάκουσε ο Γιάννης Σπάθας τον Jimi Hendrix από δισκάκι των 45 στροφών, τέτοιους παίζουν τα τζουκ – μποξ, κι έτρεχε μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα να παίξει ότι άκουσε στην κιθάρα του, ο πιτσιρικάς τότε που έμελε να γίνει ο καλύτερος Έλληνας ροκ κιθαρίστας.

Θυμάμαι την αγωνία που είχε ένας τύπος ψηλός, ξερακιανός κοντά στα 50 που μπήκε με φόρα σε ένα δισκάδικο στο Μοναστηράκι, στου «Ζαχαρία» και γυρνώντας προς τον πωλητή φώναξε : «Χατζή που έχεις ;». Φανταστείτε την ικανοποίηση που ένοιωσε μόλις πήγε σπίτι του κι έβαλε στο πικ-απ του το «Γιο της Άνοιξης», ένα τριπλό βινύλιο που αγόρασε από την οδό Ηφαίστου. Την ίδια αγωνία είχα κι εγώ πιτσιρικάς που αντί για τυρόπιτα με το χαρτζιλίκι του πατέρα μου μάζευα να πάρω ένα δίσκο, κι άλλο δίσκο…Μάλιστα πολλές φορές δεν είχα υπομονή να τελειώσει το μάθημα και να πάω στο «La-Si-Do» του Τσιάπη να πάρω από το δισκάδικό του κάτι που μ’ άρεσε και πηδούσα τα κάγκελα στο διάλειμμα για να πάρω το «Sticky Fingers» ή τον πρώτο δίσκο των Φατμέ που μόλις είχε κυκλοφορήσει και τον περιμέναμε να βγει πώς και πώς καθώς είχε μεγάλη φήμη το γκρουπ από τα συναυλίες που έδινε στην περιοχή μας όπου σχηματίστηκε…

 Την ίδια αγωνία είχαν παλιότερα όλοι οι βινυλιομανείς να ξημερώσει Κυριακή να πάνε στο Μοναστηράκι εκεί στην σκάλα όπου οι μετέπειτα καταστηματάρχες πουλούσαν τους δίσκους τους εν ήδη παζαριού. Μπορούσες να βρεις εκεί το «Metamorphosis» των Iron Butterfly, φερειπείν, με 95 δραχμές, ελληνική κόπια με το μονό εξώφυλλο, εκεί στις αρχές των 80’ς.

Ένα βράδυ δεν κοιμήθηκα κι έβαλα και ξυπνητήρι να πάω πρωί – πρωί κατά τις 7.30 που άνοιγαν, να βρω το δίσκο της Eydie Gorme με τους Trio Los Panchos, το πρώτο που κάνανε μαζί. Το δίσκο αυτό μου είχε κρύψει ένας φίλος στο κάτω ράφι δεξιά με το που έμπαινες στο δισκάδικο του «Mr. Vinylios», το βρήκα και γύρισα να κοιμηθώ ήσυχος.

Τι χαρά πήρε ο Ηλίας ο Ασλάνογλου στο θρυλικό δισκάδικο «Happening» στη Χαριλάου Τρικούπη, όπου δούλευε ως υπάλληλος, όταν μπήκα στις αρχές του ’80 να ζητήσω το 45άρι των Magic de Spell «Nightmare» χωρίς βέβαια να γνωρίζω ότι ήταν τραγουδιστής τους. Εκεί κοντά στην Ακαδημίας ήταν και το μουσικό καφενείο Dragonfly, όπου μέσα πουλούσε δίσκους σε ένα δωμάτιο και στο κυρίως χώρο γίνονταν live, όπου μπορούσες να δεις τους Villa 21 και άλλα γκρουπ της εποχής σε μουσικά μεσημέρια καθισμένος ακόμα και στο πάτωμα πίνοντας άνετα την μπύρα σου, δεν έτρεχε τίποτα. Οι δίσκοι της ελληνικής new wave και punk-rock, αλλά και της ψυχεδελικής τότε κίνησης, όπως οι Pete and Royce, που πωλούνταν τότε εκεί στο δωματιάκι σήμερα είναι δυσεύρετοι, αλλά πολλοί είναι εκείνοι που εξακολουθούν να τους ψάχνουν...

Μια φορά στην Βιέννη κόντεψα να χάσω το πούλμαν με το γκρουπ που είχα πάει στην Αυστρία με προορισμό την Σουηδία, μα φωτογραφική ομάδα που πήγανε στην Στοκχόλμη γα μια έκθεση, καθώς χάθηκα κυριολεκτικά μέσα σ’ ένα δισκάδικο με χιλιάδες δίσκους που βρίσκονταν κοντά στο ξενοδοχείο και μετά άργησα να πάω στο σημείο αναχώρησης που ήταν περίπου 25 λεπτά από το μαγαζί σε μα αχανή, όπως αποδείχθηκε πλατεία…ευτυχώς άργησε πιο πολύ από εμένα το πούλμαν !

Στον μαγικό κόσμο του βινυλίου μπήκα όταν ανακάλυψα πιτσιρικάς στο πατάρι μέσα σε μια χαρτοσακούλα δίσκους μεγάλους και μικρούς που είχαν ξεχασμένους οι γονείς μου. Ο δίσκος της country τραγουδίστριας Jeanne C. Riley «Harper Valley P.T.A.» Νο1 το 1967 και μια συλλογή γιαπωνέζικης προέλευσης κόκκινου βινυλίου με 14 επιτυχίες των Temptations, Four Tops, Lovin’ Spoonful, Roy Orbison Dino Desi and Billy, μαζί με αρκετά 45αράκια ανάμεσα το «Marguerita» του Elvis Presley, το «Ma Guitare» του Enrico Macias και μερικά δικά του ακόμη, αλλά και το «Blame me it on the bossa nova» της Eydie Gorme, μαζί δισκάκια του Γρηγόρη Μπιθικώτση και τον «Επιτάφιο» του Μίκη Θεοδωράκη στην πρώτη έκδοση σε μέγεθος e.p., άνοιξαν την πόρτα της μουσικής. Σαν το παλιό σεντούκι της γιαγιάς με τις χρυσές λίρες…

Οι δίσκοι πάντα ήταν ένα δώρο άποψης. Στα πάρτυ ή στις ονομαστικές εορτές οι μουσικόφιλοι έκαναν δώρο ένα καλό δίσκο που ταυτόχρονα αποτελούσε κα μα μουσική πρόταση προς τον παραλήπτη. Ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’70 και ’80 έκανε θραύση αυτό το πολύτιμο πραγματικά δώρο που εκφυλίστηκε σταδιακά με την εμφάνιση του cd καθώς παρατηρήθηκε το φαινόμενο ακόμη και γονείς γνώστες καλής μουσικής να δωρίζουν στα παιδιά τους ευτελή άλμπουμ του lifestyle με την δικαιολογία «αυτά τους αρέσουν», λες και όταν εκείνοι ήταν πιτσιρικάδες τους έδιναν τα σκουπίδια της εποχής και όχι μουσικές δώρα που τους συντροφεύουν για μια ολόκληρη ζωή. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της γενικότερης έκπτωσης στην μουσική που παρατηρήθηκε τα τελευταία 15 χρόνια που ωστόσο μας ξαναφέρνει κοντά στα βινύλια καθώς η ανάγκη για ποιοτική μουσική προήλθε από το πάτο που πιάσαμε όλα αυτά τα χρόνια…

Η συλλογή δίσκων έχει τους δικούς της κανόνες. Βασικός κανόνας είναι όταν δες ένα δίσκο που σε ενδιαφέρει σε κάποιο δισκάδικο να τον πάρεις αμέσως καθώς αν τον αφήσεις όταν ξαναπάς δεν θα το βρεις ακόμη κι ήταν στο ράφι χρόνια ολόκληρα. Ένας άλλος βασικός κανόνας είναι να μην δανείζεις τους δίσκους σου αν έχει μανία με την συλλογή σου γιατί όταν στον επιστρέψει ο κολλητός φίλος που τον εμπιστεύτηκε δεν θα είναι η ίδια κόπια ή το ίδιο εξώφυλλο που του δάνεισες. Έχουν χαλάσει φιλίες σε τέτοιες φάσεις…Στον τρίτο βασικό κανόνα ο χρόνος συμμάχησε με τον συλλέκτη δίσκων καθώς ξεπεράστηκαν πα τα πάρτυ σε σπίτια όπου όταν πήγαινες δίσκους να παίξουν έχανες τους μισούς…Στους κανόνες προστασίας των δίσκων πρέπει να αναφερθεί ότι όσοι έχουν γατάκια μικρά και ζωηρά ενδέχεται αυτά να παίξουν με τη βελόνα του πικ- απ κα να γρατσουνίσουν τους δίσκους, αλλά κα να ξύνουν τα νύχια τους στις…πλάτες των βινυλίων σας γι’ αυτό βάλτε το πικ-ακ κάπου πιο ψηλά ή ντύστε με καλύμματα όσους περισσότερους δίσκους μπορείτε, αλλά κυρίως πάρτε τους μα ξύστρα από τα pet shop για να σωθείτε !

Η «αρρώστια» του βινυλίου για όσους έχουν…προσβληθεί μεγαλώνει και επεκτείνεται στη ζωή του ανθρώπου με το πέρασμα του χρόνου. Θέλει μαεστρία να το κοντρολάρει κανείς γιατί  μπορεί να ξεφύγει. Πολλές φορές σε ζευγάρια έχει τεθεί το ερώτημα «οι δίσκοι σου ή εγώ» ! Ένα δίλημμα που καλύτερα να αποφύγει κανείς να το θέσει στον σύντροφό του καθώς ενδέχεται να βγει χαμένος…!

                                                   Γιάννης Αλεξίου

                                               Δημοσιογράφος, Μουσικός Συντάκτης

 

Δημ. Πουλικάκος>Αν υπάρχει Θεός είναι μεγάλο κάθαρμα!

Από την Φανή Πλατσιατούρα

Κέντρο! Η Αθήνα σε συνθήκες θαλάμου αερίων! Καύσωνας! Το ραντεβού είναι στο σπίτι του. Το κουδούνι ανέγραφε άλλο όνομα. Με υποδέχτηκε μαζί με τον σκύλο του, ένα καθαρόαιμο pitbull. Το ραδιόφωνο έπαιζε rock. Τι άλλο; Κι όλα ήταν rock! Το μαγνητόφωνο άρχισε να γράφει και εκείνος να μιλάει για περιπέτειες και ήχους. Για ζωή. Τη ζωή του. Τη ζωή ενός αιώνια εφήβου αλλά «παράξενου ταξιδιώτη», όπως ο ίδιος ορίζει τον Δημήτρη Πουλικάκο!

- Είσαι από τους βασικότερους πρωτεργάτες του ελληνόφωνου ροκ. Σήμερα μιλάμε για μία rock μεταλλαγμένη;

«Πικρή ιστορία. Άλλο εννοούσαμε ως ροκ το '60 και άλλο τώρα. Ο πρώτος ρόκερ στην Ελλάδα ήταν ο Βαμβακάρης, ογκόλιθος της ροκ. Μπορεί να μην το ήξερε ούτε ο ίδιος, αλλά ναι ήταν ροκ. Το μπλουζ, ο αμανές είχαν ροκ στοιχεία. Γενικότερα το rock είναι μια απελευθέρωση του ανθρώπου από τις προλήψεις και τις προκαταλήψεις του». 

- Τα χρόνια του ραδιοφώνου ως «θείος Νώντας» έκανες παρέα με τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Τον φώναζες «ανίψι» και σε αποκαλούσε «θείο». Τι άνθρωπος ήταν ο επονομαζόμενος «πρίγκιπας της ροκ»;

«Ο Παύλος ήταν αγαθό παιδί με την αρχαία έννοια της λέξης. Γιατί σήμερα αγαθός σημαίνει μαλάκας. Όχι, καθόλου μαλάκας δεν ήταν. Πέρασε και αυτός πολλά, δεν είχε όμως συνείδηση της κακίας γύρω του. Και έμεινε έτσι μέχρι τέλους. Ενώ ο Άσιμος ήξερε όλη την κακία και την στηλίτευε. Ήταν εκείνη που τον "έστειλε". Αυτοί οι δυο είχαν εντελώς διαφορετική ιδιοσυγκρασία. Θεωρούνταν και οι δύο οι "τρελοί του χωριού". Ωραίοι τρελοί όμως... Ο Άσιμος ήταν πιο δηκτικός ακόμη και με τους φίλους του, αν υποθέσουμε πως είχε φίλους. Τώρα μετά θάνατον βρήκε ξαφνικά πολλούς...». 

- Πρωταγωνιστούσες στους «Αυθαίρετους» που πρωτοπαίχτηκαν το 1992. Το MEGA εν έτει 2013 τους επανέφερε στις τηλεοπτικές οθόνες. Είναι και αυτό μια απόδειξη της τηλεοπτικής ένδειας που επικρατεί σήμερα;

«Προσπαθώ να βρω τον λόγο που επανέφεραν τη συγκεκριμένη σειρά στο MEGA. Η αλήθεια είναι πως ήταν μια αρκετά προφητική και δηκτική σειρά. Πάντως είναι πραγματικά απογοητευτικό το τοπίο της σημερινής τηλεόρασης».

- Ηθοποιός, τραγουδιστής, συνθέτης, ραδιοφωνικός παραγωγός. Τι επάγγελμα αναγράφει η ταυτότητά σου, Δημήτρη;

«Η ταυτότητά μου γράφει επάγγελμα "περαστικός". Περαστικός που έχει κάποιες περιέργειες και κάποια αισθήματα. Είναι δικαίωμα μου να αυτοχαρακτηρίζομαι ως "περαστικός". "Παράξενος ταξιδιώτης" αν θέλεις». 

- Δεν θεωρείς τον εαυτό σου καλλιτέχνη; Στις αγαθές προθέσεις της σύγχρονης Τέχνης, πιστεύεις;

«Μην με λες καλλιτέχνη. Δεν πιστεύω στον όρο "καλλιτέχνης", ούτε στον όρο "δημιουργός". Δεν θα μπορούσα ποτέ να ανήκω για παραδειγμα στο σωματείο "Δημιουργοί ελληνικού τραγουδιού". Οι δημιουργοί είναι πολύ βαριά λέξη. Ούτε ο Μπετόβεν δεν ξέρω αν θα δεχόταν τον όρο "δημιουργός". Σαν συνθέτη σήμερα αναφέρουμε τον Θεοδωράκη και όχι τον Χατζιδάκι. Ο Θεοδωράκης είναι πολύ μέτριος συνθέτης συγκριτικά με τον Χατζιδάκι. Απλά είναι πιο προβεβλημένος ο Θεοδωράκης και το έργο του γιατί ήταν της συνθηματολογίας,  ενώ ο Χατζιδάκις ήταν της ουσίας. Έχουμε ευτελίσει τελείως τους όρους και τις έννοιες. Άσε που αποδομείται σταδιακά και η γλώσσα μας. Και αυτό είναι μέρος της πλεκτάνης που έχουν στήσει εις βάρος μας. Για 'μενα ο Μπαμπινιώτης είναι εγκληματίας. Τι θα πει "γράφουμε όπως προφέρουμε;" Η μόνη μας πατρίδα είναι η γλώσσα. Το χώμα είναι παντού το ίδιο». 

- Με την ιδέα του θανάτου έχεις συμφιλιωθεί;

«Τέλος δεν υπάρχει. Το τέλος της ζωής της δικιάς μας δεν με αφορά, έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα και ξέρω τι με περιμένει. Καμιά φορά το πως είναι το θέμα. Θα ήταν ευλογία να φύγεις με την μία. Είτε στον ύπνο σου είτε πάνω στον έρωτα. Το θέμα είναι να μην βασανιστείς».

- Πιστεύει σε κάποιον Θεό ο Δημήτρης Πουλικάκος;

«Όχι, δεν πιστεύω σε Θεούς και Δαίμονες. Εμείς είμαστε και Θεοί και Δαίμονες. Αν υπάρχει πάντως κάποιος Θεός είναι μεγάλος πούστης και κάθαρμα. Μας έχει δώσει πολλά κακά στοιχεία, δυσανάλογα με τα καλά. Είναι πολύ λάθος φτιαγμένη αυτή η κοινωνία μας. Το χέρι της απληστίας φτάνει σε οποιοδήποτε σημείο της υφηλίου». 

- Έχεις κάνει δύο φορές φυλακή. Τη μία κατηγορούμενος για διακίνηση ναρκωτικών και την άλλη για τη δολοφονία της δεύτερης συζύγου σου. Υπήρχε κάποια θετική εμπειρία από την παραμονή σου στα λεγόμενα «σωφρονιστικά ιδρύματα»;

«Οι φυλακές είναι -α-σωφρονιστικά ιδρύματα. Δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν, δεν λύνεται με αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα. Τι καλό μου προσέφερε; Τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί μέσα. Οι ανδρικές φυλακές είναι σαν ένα χωριό χωρίς γυναίκες. Και μπορώ να σου πω ότι μέσα στη φυλακή ο άνθρωπος ξέρει καλύτερα τη θέση του σε αυτή την κοινωνία, παρά έξω. Σε ό, τι αφορά τον θάνατο της συζύγου έχω να σου πω πως ποτέ δεν με αφορούσαν οι ταμπέλες που μου έδιναν οι άλλοι. Στο Δικαστήριο ήμουν παρών, στη φυλακή μπήκα. Δέκα ολόκληρα χρόνια τραβιόμουν με αυτή την ιστορία. Ήξερα όμως ότι δεν έκανα το έγκλημα και θα αποφυλακιστώ. Με έναν φίλο μου μέσα λέγαμε πως "μέχρι έναν χρόνο φυλακή ότι προβλήματα και αν έχεις μπορείς να τα αποτινάξεις από πάνω σου". Μετά σου δημιουργούνται διάφορα ψυχολογικά που και να απελευθερωθείς, συνεχίζεις να τα κουβαλάς. Προσωπικά τη φυλακή την βλέπω σαν θετική εμπειρία, με όλα τα αρνητικά της βέβαια. Δηλαδή "ευχαριστώ" που μπήκα μέσα. Ευτυχώς όχι για πολύ. Δύο εξάμηνα έκανα συνολικά».

- Πολλές φορές δηλαδή είναι τα λάθος άτομα μέσα στις φυλακές;

«Να στο αντιστρέψω. Είναι πολλά άτομα λάθος έξω. Αυτοί που μας κυβερνούν αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να είναι σούμπιτοι μέσα στη φυλακή». 

- Κεφάλαιο ναρκωτικά: Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σου σ΄ αυτά; Είσαι εντελώς καθαρός τώρα;

«Ναι καθάρισα. Τα ναρκωτικά προυπάρχουν του ανθρώπου και ο άνθρωπος τα χρησιμοποιούσε ανέκαθεν, από τους αρχαίους ακόμη πολιτισμούς για μεταφυσικούς, αν θέλεις, λόγους. Το πρώτο συνήθως το παίρνεις από μία εγγενή περιέργεια. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος. Είναι αφύσικο λοιπόν, να μην φλερτάρεις σε μικρές δόσεις μαζί του. Του πατέρα μου του έλεγαν "οι φίλοι του τον παρασύρουν στις ουσίες". "Λάθος κάνετε", τους απαντούσε εκείνος. "Αυτός τους παρασύρει" και όντως έτσι γινόταν... Η πραγματικότητα είναι πάντα πιο μπροστά από τα ναρκωτικά. Έχουμε αυτοφυείς χασισοκαλλιέργειες σε όλη την Ελλάδα. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι έχουμε ένα χρέος στους χρηματοπιστωτές μας, θα έπρεπε να τους το ξεπληρώσουμε με φούντα». 

- Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σου έδωσε η ζωή ως τώρα;

«Ότι "στην παραμονία θα πρέπει να είσαι πιο τίμιος". Η παρανομία έχει κάποιους όρους. Θα πρέπει να είσαι σωστός απέναντί τους και να τους ακολουθείς. Να 'σαι σπαθί στις διαπραγματεύσεις». 

- Bλέπουμε κατά καιρούς οργισμένες διαδηλώσεις να λαμβάνουν χώρα στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος δείχνει να έχει αγανακτήσει. Πρόσφατα ο δήμαρχος Αθηναίων, κ. Γιώργος Καμίνης, δέχτηκε επίθεση και οδηγήθηκε στο νοσοκομείο. Αποτελεί το «λιντσάρισμα» τρόπο αντίδρασης;

«Tο λιντζάρισμα στους πολιτικούς δεν είναι είδος αντίδρασης. Μόνο το σπαθί λύνει τους γόρδιους δεσμούς. Kαι οι μπροστάρηδες είναι οι πρώτοι που στήνονται στον τοίχο. Υπάρχει μια ιδιότυπη ελληνική πατέντα, το γιαουρτάκι. Το γιαουρτάκι δεν είναι βία, είναι προειδοποίηση. Σημαίνει "σε ευτελίζω και σε προειδοποιώ ότι δεν κάνεις καλά τη δουλειά σου". Φοβούνται τις συλλογικές ακομμάτιστες συγκεντρώσεις γι΄ αυτό λυσσάνε. Έχουμε να κάνουμε με τομάρια. Ένα σαμάρι, ένα γομάρι και ένα φανάρι. Τώρα έφυγε το φανάρι, μείναμε με τους άλλους δύο. Τον χονδρό και τον λιγνό. Διότι είναι και κωμωδία αυτοί οι δυο. Αν δεν ήταν για κλάματα, θα έκαναν μια πολύ ωραία κωμωδία». 

- Και πώς κρίνεις τη σημερινή κατάσταση; Έχουμε να κάνουμε με έναν άτυπο πόλεμο με αόρατους εχθρούς;

«Εμείς η γερουσία, θα πρέπει να έχουμε έναν συμβουλευτικό ρόλο πια, δεν μπορούμε πλέον να βγούμε στους δρόμους να φωνάξουμε. Έχουμε απαξιώσει πλήρως τους νέους γιατί τους έχουμε οδηγήσει στην ανεργία, στα σκλαβοπάζαρα. Το ίδιο και τους μεγάλους σε ηλικία. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο απαξιωμένες αυτές οι δύο ομάδες. Όλο αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή είναι μια καλοδουλεμένη πλεκτάνη. Παγκόσμια πλεκτάνη. Βλέπουν την ιδιοσυγκρασία κάθε λαού και κάνουν το ανάλογο πείραμα για να σε οδηγήσουν στο σκλαβοπάζαρο. Όλα τα κόμματα χρωστούν τα μαλλιοκέφαλά τους στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Μας εκβιάζουν συνεχώς «η δόση και η δόση...». Έχουμε γίνει κανονικά πρεζάκια και συνεχώς λέμε "φέρτε τη δόση μας". Χωρίς τη δόση μας δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε ταξικό αλλά συνειδησιακό πόλεμο. "Σου λένε ψώφα και μην βγάζεις άχνα"».

- Τα χρήματα που κερδίζεις από τις live εμφανίσεις σου επαρκούν για να συντηρηθείς οικονομικά;

«Μετά βίας συντηρούμαι. Δεν παίρνω ούτε σύνταξη, ούτε επιδόματα. Από την ΑΕΠΙ άντε να πάρω 500 ευρώ τον χρόνο. Την βγάζω με 400 - 500 ευρώ βίαια τον μήνα και καμιά φορά και χωρίς αυτά. Δηλαδή πέντε μήνες τον χρόνο είμαι με παράνομα βαλμένο το ρεύμα. Με συναντά κόσμος στον δρόμο και μου λέει "γεια σου άρχοντα". "Πού να ξερες" μονολογώ. Είμαι οριακά να μου πάρουν το σπίτι. Είναι απαράδεκτο να μην έχουμε εξασφαλισμένη στέγη και τροφή σε έναν πολιτισμό που θέλει να λέγεται ανθρώπινος». 

- Γιατί δεν εκδίδεις αυτά που γράφεις; Αλήθεια πώς υπογράφεις;

« (Γελάει δυνατά). Ας τα πάρει όποιος θέλει μετά θάνατον. Αλλιώς ας τα πάρει η λήθη... Για την ιστορία, υπογράφω ως "MHTS.O.S"»

(τελειώσαμε την κουβέντα μας και πήραμε μαζί τον δρόμο προς την έξοδο. Το ράδιοφωνο συνέχισε να ροκάρει. Γιατί το αφήνεις ανοιχτό, τον ρώτησα. "Έτσι για ξεκάρφωμα" μου απάντησε χαμογελώντας συνωμοτικά... Έτσι λοιπόν... )

Συνέντευξη με τον jazzman ΓΙΩΡΓΟ ΚΡΟΜΜΥΔΑ του Γιάννη Αλεξίου

Συνέντευξη με τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΡΟΜΜΥΔΑ (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΗΧΟ)

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ 

                                                         Λ. 1250

 Ανήκει στην μειοψηφία των μουσικών που σηκώνεται νωρίς και μελετάει. Ο Γιώργος Κρομμύδας είναι Jazz κιθαρίστας και συνθέτης με hard rock και heavy metal καταβολές. Στην εφηβεία πέρασε από τα metal κλαμπ της Αθήνας με ίνδαλμα τον Gary Moore. Η jazz μπήκε στη ζωή του όταν ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας στο «Νάκα» το 1997 (καθηγητής σήμερα του ίδιου ωδείου), σε ηλικία 20 ετών, και τον κέρδισε ολοκληρωτικά όταν ανακάλυψε τους John McLaughlin, Django Reinhardt και Wes Montgomery. Σήμερα με πρωτότυπες δικές του συνθέσεις ανήκει στους καλύτερους μουσικούς της jazz σκηνής

Το ολοκαίνουργιο άλμπουμ του «Aggressive Thoughts» πατά στην σύγχρονη jazz, σε αντίθεση με το ντεμπούτο του «Jazzium» που είναι που κοντά στην παράδοση. Τα εφηβικά βιώματά του αποτύπωσε στο νέο κομμάτι του «Doom», εμπνευσμένο από το doom metal, το αργόσυρτο στυλ που έπαιζαν οι Black Sabbath.. Ο Γ. Κρομμύδας κάθισε απέναντί μου στην πλατεία Εξαρχείων…

-Το δεύτερο προσωπικό σου άλμπουμ και ο τίτλος του…Επιθετικές Σκέψεις πώς προέκυψε ;

«Το Aggressive Thoughts είναι ένας δίσκος εμπνευσμένος από προσωπικές εμπειρίες και ιστορίες. Μέσα από την ιδιαίτερα ταραγμένη περίοδο που βιώνει η Ελλάδα, στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, σκέψεις και συναισθήματα γίνονται ένα μουσικό ταξίδι που οδηγεί στη λύτρωση του χωροχρόνου του πενταγράμμου.
Έχοντας ένα ευρύ φάσμα μουσικών επιρροών, αλλά με σεβασμό στην παράδοση και τον ήχο κλασσικών jazz κιθαριστών, (Wes Montgomery, Joe Pass, Grant Green), αναμειγνύει ηχοχρώματα και μουσικές ιδέες, που φλερτάρουν από τη σύγχρονη Jazz (Jonathan Kreisberg, Kurt Rosenwinkel, Tigran Hamasyan), έως το Rock, το Alternative και το Heavy Metal».

-Πού ηχογραφήθηκε το άλμπουμ ;

«Ο Γιώργος Κοντραφούρης μου πρότεινε το Lizard Sound στο Άνω Καλαμάκι όπου οι περισσότερες δουλειές που έχουν γίνει εκεί είναι jazz. Εκεί ηχογράφησε ο Φακανάς το άλμπουμ του με τον Αμερικανό μπασίστα Anthony Jackson, αλλά και οι Bireli Lagrene, Mike Stern σαν guest καθώς και ο Δημήτρης Καλαντζής έγραψε εκεί τη μισή δουλειά του πάνω στον Χατζιδάκι. Η αλήθεια είναι ότι έψαξα ένα άλλο στούντιο από εκείνο που ηχογράφησα το πρώτο μου άλμπουμ Jazzium γιατί δεν είχε εμπειρία από jazz ηχογραφήσεις και ο ήχος του βγήκε λίγο – πολύ συμπιεσμένος. Αυτή τη φορά είναι πολύ ευχαριστημένος από την ηχογράφηση».

-Ποιος δίσκος σε έβαλε στη jazz ;

«Ως τα 20 μου άκουγα κι έπαιζα hard rock και heavy metal. Το πιο jazz για μένα ήταν ο McLaughlin με το trio του ώσπου ένας φίλος μου που μάθαινε ντραμς με τον Σπύρο Παναγιωτόπουλο έφερε ένα δίσκο ελληνικό του Βασίλη Τσαμπρόπουλου που έπαιζε με το Γιώργο Φακανά και τον Γιώτη Σαμαρά και τον ακούγαμε σαν κάτι περίεργο !».    

-Πόσο έχει εξελιχθεί η παραγωγή σε σχέση με τα πρώτα άλμπουμ jazz που ηχογραφήθηκαν στην Ελλάδα και είναι σήμερα κλασικά ;

«Ναι μεν έχει εξελιχθεί όσον αφορά τα μηχανήματα και κάποια τέτοια πράγματα, αλλά η διαφορά είναι ότι τότε ίσως είχαν περισσότερο χρήμα για να γράψουν περισσότερες ώρες. Τώρα μπαίνουμε στο στούντιο και κοιτάμε το ρολόι για το πόσες θα είναι οι ώρες γιατί το πληρώνουμε εμείς, ενώ κάποτε ακόμη και τα jazz άλμπουμ τα έβγαζαν οι εταιρίες οπότε είχες περισσότερο χρόνο στη διάθεσή σου να γράψεις. Κλείνουμε για παράδειγμα το στούντιο ένα εξάωρο και οι ώρες αυτές πληρώνονται από εμάς. Αυτό συμβαίνει και στις παραγωγές του εξωτερικού σε ηχογραφήσεις με σημερινούς μεγάλους μουσικούς, όπως ο Rosenwinklel, που μπαίνουν και κάνουν ένα δίσκο μέσα σε πέντε μέρες, ενώ παλιότερα έμπαινε ο Pat Metheny ή ο Chick Corea κι έγραφαν ένα μήνα…Στο Aggressive Thoughts τα κομμάτια είναι πρώτο, το πολύ δεύτερο take, ενώ δεν θυμάμαι αν γράψαμε κάποιο τρίτο».

-Αυτός ο περιορισμένος χρόνος τι επιπτώσεις έχει στην ηχογράφηση ;

«Μπορεί να μην βγει από το take το τέλειο αποτέλεσμα, όσον αφορά κάποια πράγματα εκτελεστικά, αλλά βγαίνει όμως περισσότερη ενέργεια».

-Ποιους μουσικούς είχες μαζί σου αυτή τη φορά ;

«Έχει παίξει σαξόφωνο ο Τάκης Πατερέλης και οι άλλοι τρεις μουσικοί είναι νεώτεροι, ο ντράμερ Βαγγέλης Κοτσάμπασης που έπαιζε στο πρώτο Baby Trio του Κοντραφούρη (όταν πάνε 25 χρονών τους αλλάζει), όπως και οι άλλοι δύο μεγάλα ταλέντα μουσικοί που έβγαλε ο Γιώργος από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, ο κοντραμπασίστας Ντίνος Μάνος και ο πιανίστας Γιάννης Παπαδόπουλος».

-Η κρίση τι καλό έφερε στην jazz ;

«Έχουν βγει πολλοί καινούργιοι χώροι και μπαράκια και μπορείς να παίξεις παντού. Βέβαια, πολλές φορές τους χώρους αυτούς τους έχουν άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με την μουσική με αποτέλεσμα να είναι κουραστικό για τους μουσικούς. Για να παίξεις ένα live πρέπει να μιλήσεις με ένα άσχετο, να μπεις σε μια διαδικασία να σε δει, να πας από εκεί, στο τέλος μπορεί να καταντήσεις αλκοολικός πίνοντας ένα ποτό κάθε βράδυ με τον μαγαζάτορα για να κλείσεις ένα live (γέλια) ! Ακόμη να σπαταλήσεις τόσο χρόνο και στο τέλος να σου πει…θα δούμε. Εδώ που καθόμαστε στα Εξάρχεια έχουν ανοίξει 25 νέοι χώροι φέτος, όπως και άλλου, και ο κόσμος έχει μοιραστεί με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κατανάλωση. Έτσι για να μαζέψουν κόσμο βάζουν live ποντάροντας στο να φέρουν οι μουσικοί τον κόσμο τους. Η κλασική ερώτηση δηλαδή είναι : κόσμο θα φέρεται ; Όμως με τέτοια πληθώρα γκρουπ και τόσα live την εβδομάδα σε μια εποχή οικονομική κρίσης προφανώς δεν γίνεται να υπάρχει τόσο μεγάλη στήριξη…».

-Παλιότερα πώς κινιόσουν ;

«Κάποτε υπήρχε μόνο το Παράφωνο και το Half Note, όταν ήμουν φοιτητής στο Νάκα. Το Παράφωνο έβαζε μόνο Έλληνες μουσικούς και κάθε μέρα ήταν γεμάτο. Θυμάμαι πήγαινα τρεις φορές την εβδομάδα για να δω τους καθηγητές, κι ας μην είχα πολλές φορές λεφτά να πιω ένα ποτό. Καθόμουν σε μια γωνία, έβλεπα και μετά απλώς είχα τα λεφτά να πάρω το ταξί να γυρίσω πίσω». 

-Πώς θα μπορούσε η jazz να διεκδικήσει στην Ελλάδα ένα μεγαλύτερο κομμάτι στην προτίμηση του κόσμου ;

«Αυτό έχει να κάνει με το κράτος και την παιδεία. Θα βοηθούσε, για παράδειγμα, ένα μουσικό πανεπιστήμιο, όπως υπάρχει στην υπόλοιπη Ευρώπη, μέχρι και οι Τούρκοι έχουν πέντε κονσερβατόρια. Εμείς δεν έχουμε τίποτα, μια επίσημη σχολή βρε αδερφέ. Κάνω μάθημα σε μια τάξη που ένας είναι δέκα ετών, ένας τριάντα, ένας πενήντα κι όλοι μαζί προσπαθούν να μάθουν μουσική, άλλος σοβαρά, άλλος για πλάκα, άλλος γιατί το βλέπει σαν ψυχοθεραπεία. Πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός ώστε να υπάρχει και κίνητρο του κόσμου και όταν το παιδί του πάει να μάθει μουσική θα πάρει κι ένα πτυχίο αναγνωρισμένο από το κράτος κι όχι ένα χαρτί φωτοτυπίας»

-Και από την πλευράς σας, οι μουσικοί τι πρέπει να καταφέρετε ;

«Το δεύτερο που θα βοηθήσει είναι όλοι εμείς οι μουσικοί που ασχολούμαστε με τα μαθήματα και έχουμε επαφή με τα νέα παιδιά να γίνουμε πιο προσιτοί, να μην δίνουμε την εντύπωση ότι η jazz είναι κάτι το πολύ δύσκολο και για εξειδικευμένο κοινό, αλλά μια μουσική που μπορεί να έρθει να την ακούσει και ένας άνθρωπους που δεν είναι μουσικός, αλλά θα περάσει ωραία. Αν βγαίνουμε και δίνουμε ένα προφίλ ότι είμαστε οι master και παίζουμε φοβερά πράγματα, μετά δεν μπορείς να προσεγγίσεις τον κόσμο έτσι. Άλλωστε η jazz παραδοσιακά είναι λαϊκή μουσική, ξεκίνησε από τους μαύρους που χόρευαν στα πάρτι το ’40 swing και μετά πέρασε σ’ ένα πανεπιστημιακό επίπεδο, αλλά το θέμα είναι ότι ένα κομμάτι και ειδικά από τους νέους μουσικούς προσπαθεί να προσεγγίσει την μουσική αυτή μόνο εγκεφαλικά κι αυτό είναι λάθος, δεν πρέπει να την βλέπουν μόνο έτσι, γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε την παιδεία να το κάνουμε αυτό». 

-Ποιόν μουσικό είδες να παίζει και δεν θα τον ξεχάσεις ποτέ ;

«Τον Pat Metheny τον Δεκέμβριο του 2011 στο Παλλάς. Ένα από εκείνα τα live που σου αλλάζουν τη ζωή. Για την εμπειρία αυτή έγραψα το Sunday at Pallas στο καινούργιο άλμπουμ μου».

-Σε ευχαριστώ πολύ !

«Επίσης !».

                                                          Γιάννης Αλεξίου

                                               

Ραφαηλίδης: Περί αναρχίας

«Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία», «Η διαφορά μεταξύ αναρχίας και αναρχοαυτονομίας» και άλλα, σ’ ένα διαχρονικό κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη

DOC TV

27.06.2013

Η αναρχία είναι μια κατάσταση φυσική. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος δε μπορεί παρά να νιώθει άσχημα όταν κάποιος ή κάποιοι προσπαθούν να περιορίσουν τη φυσική για κάθε άνθρωπο τάση να φέρεται φυσικά. Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύση. Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει το δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού.

Μια μικρή ή μεγάλη ομάδα ανθρώπων εύκολα δέχεται ως φυσικό ηγέτη αυτόν που αναδεικνύεται φυσικά, μέσα από φυσικές, μη καταναγκαστικές, αυτόματες διαδικασίες. Οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν δεν το δείχνουν, πάντα δυσφορούν όταν ο ηγέτης έρχεται έτοιμος απέξω ή πέφτει με αλεξίπτωτο από πάνω.

Αναρχία, λοιπόν, είναι η άρνηση κάθε μορφής εξουσίας που δεν είναι φυσική και κοινά αποδεκτή από όλους και όχι μόνον από την πλειοψηφία. Η αναρχία πάει σταθερά κόντρα σε κάθε είδους αρχή, σε κάθε μορφή εξουσίας, θρησκευτική, πολιτική, κομματική.

Η αναρχία και η ελευθερία είναι σχεδόν συνώνυμα. Οι προσπάθειες των φιλοσόφων να τοποθετήσουν τα όρια της ατομικής ελευθερίας ενός ανθρώπου δίπλα στα όρια της ατομικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου, δεν είναι παρά μια θεωρητική επιβεβαίωση του κύριου αιτήματος του αναρχισμού για σεβασμό της ατομικότητας και της προσωπικότητας του καθένα.

Αρκεί, βέβαια, τούτη η προσωπικότητα να μην είναι χονδροειδώς ετεροκαθορισμένη, και με τον ψυχολογικό μηχανισμό της «ψευδούς συνειδήσεως» να γίνεται αντιληπτή από το άτομο σαν αβίαστα αυτοκαθορισμένη. Δεν είναι δυνατόν κάποιος να πιστεύει πως είναι άνθρωπος με προσωπικότητα, όταν είναι καταφάνερο πως το συνειδησιακό περιεχόμενο της προσωπικότητάς του δε δημιουργήθηκε κάτω από μια πολύ μεγάλη δέσμη ανεμπόδιστων επιδράσεων, αλλά μπήκε στη συνείδηση με «μετάγγιση» από μια κοινή δεξαμενή, ας πούμε από τον Θεό, από την κομματική ιδεολογία, από τη συλλογική «εθνική ψυχή», από τον Αρχηγό.

Το αναρχικό κίνημα, με τις πολλές και ποικίλες παραλλαγές του, αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση στην κοινωνία καθεστώτος πραγματικής ισότητας, πραγματικής αδελφοσύνης, πραγματικής δικαιοσύνης, έξω και πέρα από κάθε καταναγκασμό που βάζει όρια και στην ισότητα, και στην αδελφοσύνη, και στη δικαιοσύνη. Ο αναρχισμός, η απόρριψη της Αρχής, της εξουσίας σε όλες της τις μορφές, είναι ένα ιδανικό για την αβίαστα και ελεύθερα αυτορυθμιζόμενη προσωπικότητα.

Μια συγκεκριμένη «κοινωνία ζώων» δεν αλληλοσπαράσσεται. Τα μέλη της ανακαλύπτουν την αξία της φυσικής κοινωνικότητας μόνα τους, με βάση το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Το φυσικό δίκαιο δεν είναι το δίκαιο της ζούγκλας. Γίνεται, όμως, δίκαιο της ζούγκλας όσον αφορά στις «εξωτερικές σχέσεις». Μια ομάδα ζώων του ίδιου είδους μπορεί να βρίσκεται σε σταθερά εχθρικές σχέσεις με μια άλλη ομάδα ζώων διαφορετικού είδους.

Αν αντιμετωπίζουμε τις ανθρώπινες φυλές σαν διαφορετικά ζωικά είδη που αλληλοσπαράσσονται μέχρι εξοντώσεως, τότε δεν είμαστε μόνο ρατσιστές, είμαστε ζώα, αφού ξέρουμε πως όλοι οι άνθρωποι, ασχέτως φυλής, ανήκουν στο ίδιο βιολογικό είδος.

Κανένας άνθρωπος δε διαφέρει από τον άλλο όσον αφορά στις βιολογικές λειτουργίες. Κάθε διαφορά στην εξωτερική εμφάνιση έχει σχέση μάλλον με το περιβάλλον παρά με τη βιολογία. Όταν ζεις στη διακεκαυμένη ζώνη είναι σαν να κάνεις μια διαρκή, καταναγκαστική ηλιοθεραπεία. Το δέρμα σου μαυρίζει και το επίκτητο χαρακτηριστικό γίνεται κληρονομικό με την εγγραφή του στο DNA. Κάθε λευκός θα μαυρίσει ύστερα από χίλιες γενιές απογόνων, αν εγκατασταθεί σήμερα στη Νιγηρία, για παράδειγμα. Κάθε διαφορά, λοιπόν, ανάμεσα σε φυλές είναι διαφορά ανάμεσα σε συμφέροντα και όχι σε αίματα.

Ο εθνικισμός είναι πολιτιστικό δεδομένο. Στηρίζεται στη διαφορετικότητα των πολιτισμών ή μάλλον στην ιεράρχηση των πολιτισμών, αν δεχτούμε πως θα ήταν δυνατό να υπάρξει μια τέτοια ιεράρχηση, πράγμα που ο μεγάλος εθνολόγος και δημιουργός του δομισμού (στρουχτουραλισμού) Λεβί-Στρός το απορρίπτει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.

Δεν υπάρχει ανώτερος και κατώτερος πολιτισμός, λέει ο Λεβί-Στρος. Κάθε πολιτισμός υπάρχει «καθ’ εαυτόν και διά τον εαυτό του», όπως θα έλεγαν οι υπαρξιστές. Μόνο η τερατώδης αλαζονεία του αποικιοκράτη ευρωπαίου θα κάνει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό μέτρο σύγκρισης για όλους τους άλλους.

Γιατί οι ινδιάνοι της Αμερικής να μη βλέπουν σαν κατώτερο του δικού τους τον εξοντωτικό ευρωπαϊκό πολιτισμό που τους καθυπόταξε; Και τι θα μπορούσε να σημαίνει η νοσταλγία του «πολιτισμένου» για το «χαμένο παράδεισο», αν όχι μια αναγνώριση της αξίας πολιτισμών που δε μοιάζουν με το δικό του; Ο αναρχισμός πριν απ’ όλα είναι μια αποδοχή της ετερότητας, ένας σεβασμός του διαφορετικού, μια συνεργασία με το «όλως άλλο», όπως θα έλεγε ο Κροπότκιν.

Ο αναρχισμός, δίνοντας έμφαση στην αυτοκαθοριζόμενη προσωπικότητα, είναι φυσικό να απεχθάνεται κάθε αγελαία συμπεριφορά ακόμα και την εθνικιστική, πολύ περισσότερο τη ρατσιστική. Ωστόσο, κάθε τόσο εμφανίζονται αγέλες «αναρχικών».

Βέβαια, δεν πρόκειται για κλασικού τύπου αναρχικούς, αλλά για «αναρχοαυτόνομους», που είναι το ακριβώς αντίθετο των αναρχικών. Οι αναρχικοί είναι εξόχως κοινωνικοποιημένα άτομα. Κύριος στόχος τους είναι η δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο φυσικής κοινωνίας, χωρίς καταναγκασμούς και καταπίεση. Οι αναρχοαυτόνομοι, αντίθετα, είναι τέρατα εγωισμού, επιδεικτικά εχθρικοί όχι μόνο προς τον αντιφρονούντα, αλλά και προς τον ομοϊδεάτη τους. Είναι αυτοί ακριβώς που γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το αναρχικό κίνημα, με την ίδια περίπου έννοια που οι γραφειοκράτες κομμουνιστές γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το κομμουνιστικό κίνημα.

MILES DAVIS Αφιέρωμα : «Ο Πρίγκιπας του Σκότους» του Γιάννη Αλεξίου

 ΑΦΙΕΡΩΜΑ

(δημοσιεύτηκε στις 27-01-02 στην Βραδυνή)

Του Γιάννη Αλεξίου 

Miles Davis : «Ο Πρίγκιπας του Σκότους»

H Columbia μνημονεύει τα 10 χρόνια από το θάνατο του ανεπανάληπτου τρομπετίστα Miles Davis και 75 χρόνια από τη γέννησή του κυκλοφορώντας μια ανέκδοτη συναυλία του 1970 με τίτλο «Live at the Fillmore East” και ένα κουτί που αναμενόταν πολύ καιρό το «The Complete in a Silent Way Sessions” και άλλες ειδικές εκδόσεις. Υπάρχουν πολλά είδη τζαζ μουσικών, όπως εκείνοι που ψάχνουν ένα ολοκληρωμένο στυλ, όπως οι Λούις Άρμστρονγκ, Τελόνιους Μονκ, Μπιλ Έβανς και αυτοί που αλλάζουν πολλά στυλ και γρήγοροι αλλά έχουν σύντομη καριέρα όπως ο Τζων Κολτρέην και αυτοί που περνούν διάφορες φάσεις και τους παίρνει πολύ καιρό μέχρι να περάσουν στην επόμενη, όπως οι Σοννυ Ρόλινς και Τζιλ Έβανς. Ο μοναδικός στο είδος του μουσικός που υπήρξε ο πιο εξελισσόμενος της αφρο-αμερικανικής μουσικής αναπτύσσοντας ακατάπαυστα τα διαφορετικά στυλ του σημαδεύοντας με το πέρασμά του την τζαζ. Σήμερα είναι η πιο γνωστή μορφή της τζαζ. Διαφορετικές φάσεις όμως σημάδεψαν και τη ζωή του μια και παντρεύτηκε τρεις φορές, απέκτησε τρεις γιους, μια κόρη και εγγόνια, ενώ συχνά υπήρχαν αναφορές στον Τύπο για τις φιλενάδες του. Ο ίδιος δεν έκρυβε την αγάπη του για τα αυτοκίνητα, ενώ αδυναμία είχε στην μάλλον παράξενη γκαρνταρόμπα του.

Η μεγαλύτερη έκθεση-φόρος τιμής για τον Miles Davis λαμβάνει χώρα στο Ιστορικό Μουσείο του Μιζούρι της Αμερικής στο «Forest Park» του St. Louis, από τις 13 Μαϊου 2001 με τίτλο «A Miles Davis Retrospective” και θα διαρκέσει ως τα τέλη Φεβρουάρίου του 2002. Επίσης συνεχίζεται η έκθεση “Miles 2001” για τα 75 χρόνια από τη γέννησή του.    

“THE COMPLETE IN A SILENT WAY SESSIONS”

Καταγράφει την περίοδο από την διάλυση του κουιντέτου με τους Shorter, Hancock, Carter, Williams ως το σπουδαίο άλμπουμ του «Bitches Brew”. Εδώ παρέα με τους Joe Zawinul, Chick Corea, Dave Holland, Jack DeJohnette και John McLaughlin που επηρεάστηκαν στην συνέχεια της πορεία τους στον ήχο των κήμπορντς και της κιθάρας από τον «Πρίγκιπα του Σκότους». Όλες οι συνθέσεις, εκτός μίας, έκαναν ο «καινούργιος» Miles Davis και ο πιανίστας Zawinul, ο οποίος έπιασε ένα νέο επίπεδο στο γράψιμό του τότε. Ο Davis εμφανίζεται εδώ μακριά από τους κανόνες και τις κλασσικές τζαζ συνθέσεις φτάνοντας σε υψηλά επίπεδα αυτοσχεδιασμού. Περιέχει εκτελέσεις κομματιών που δεν έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Η μουσική του εξελίσσεται μεγαλουργώντας σε μια άλλη κατεύθυνση. Αν και μεταβατική περίοδος τη μουσική του διακρίνει η πληρότητα.     

O Chic Corea περιγράφει την συνάντησή του με τον Miles Davis : «Ο Tony Williams με συνέστησε στον Miles. Τον Tony γνώριζα από τη Βοστώνη, όπου μεγαλώσαμε και οι δύο. Παίζαμε και μαζί λίγο. Είχαμε ένα τρίο για πρόβες και gigs (περιστασιακές εμφανίσεις. Το πρώτο gig με τον Miles ήταν στη Βαλτιμόρη σε ένα κλαμπ που δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά το gig δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν είχα μάθει τις αλλαγές του «Way Sessions”, που γνώριζαν οι άλλοι, αλλά τις αγάπησα. Τον ρώτησα για πότε έχουμε πρόβα και μου είπε ότι δεν θα κάνουμε πρόβα και θα πρέπει να παίξω αυτό που ακούω».

Την εμπειρία του με τον Davis στο στούντιο θυμάται σήμερα ο Chick Corea : «Αυτό που θυμάμαι περισσότερο ήταν η πειραματική φύση του τρόπου να συνδέει τα κομμάτια. Σαν να ήταν ο εκείνος ο ζωγράφος και οι μουσικοί οι παλέτες του. Δεν θυμάμαι να υπήρχαν ποτέ παρτιτούρες με τα κομμάτια. Μιλούσε ξεχωριστά και ψιθυριστά στον κάθε μουσικό, έτσι ώστε κανείς δεν άκουγε τι έλεγε στον άλλο».

WHO IS WHO

Αν και η Columbia γιορτάζει τα 75^α γενέθλια με αφορμή το έτος  γέννησής του Miles Dewey Davis το 1926 στο Άλτον του Ιλλινόις της Αμερικής σε πολλές εγκυκλοπαίδειες στο έτος γέννησης αναγράφετε το 1925. Μεγάλωσε στο Δυτικό Σαιντ Λούις. Από μικρός είχε ανεπτυγμένο ένστικτο και σωστή κρίση σε διάφορα πράγματα. Την πρώτη του τρομπέτα απέκτησε στα 13 του, ενώ ήταν συλλέκτης δίσκων. Πρωτοηχογράφησε στις 25 Νοεμβρίου του 1945 στη Νέα Υόρκη με τον «Rubberleggs” Williams. Ακολούθησε η ηχογράφηση των «Now is the Time” και «Ko-ko” με το κουιντέτο του Charlie Parker, στο οποίο ο Davis υπήρξε το μικρότερο μέλος του γκρουπ του. Με τον Charlie Parker ήταν συμμαθητές στο Juilliard το 1944 και συγκάτοικοι για ένα χρόνο. Ο ίδιος αναφέρει στη βιογραφία του : «Κάθε βράδυ έγραφα συγχορδίες και αντί να πάω στα μαθήματα έκανα άσκηση». Την πρώτη τρομπέτα του απέκτησε στα 13 του.

Ανήσυχος μουσικός που κατάφερε να σημαδέψει το δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα με την εκπληκτική τεχνική του που έφερε αλλαγή νοοτροπίας στην τζαζ. Το 1949 εισήγαγε μια εντελώς καινούργια ορχηστρική αντίληψη στο είδος. Ο αυτοσχεδιασμός τον συνεπήρε στα τέλη του ’50  και στη δεκαετία του ’60 πειραματίστηκε πάνω στις ροκ επιρροές του και έφτιαξε το «Miles in the Sky” (Columbia ’67) για πολλούς ο πρώτος jazz-rock πειραματισμός που έγινε ποτέ (είχε προηγηθεί εκείνος του βιμπραφωνίστα Gary Barton το ’65). Το σίγουρο είναι ότι η jazz-rock πήρε την σημερινή της μορφή επηρεασμένη κύρια από τον Miles Davis. Ένα πρόβλημα υγείας και κυρίως η εμμονή του στη χρήση ναρκωτικών τον έφερε στο περιθώριο την περίοδο 1975-80, μια περίοδο «σεξ και ναρκωτικών», όπως περιγράφει στη βιογραφία του. Όταν κατάφερε να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του μεγαλούργησε και πάλι. Αποφασιστικά τον βοήθησε η ηθοποιός Σίσελι Τάισον, σύζυγός του την περίοδο εκείνη. Επέστρεψε με το άλμπουμ «The Man with the Horn” το ’81, ενώ έπαιξε τότε και σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς «Οι «Σκληροί του Μαϊάμι». Λάτρευε τον James Brown και τον Jimi Hendrix που τον έκαναν να προσθέσει κήμπορντς και ηλεκτρική κιθάρα συνδυάζοντας την τζαζ με την φανκ. Η τελευταία του συναυλία έγινε στο Παρίσι στο reunion με τους παλιούς μουσικούς του μεταξύ αυτών τον Jerry Mulligan, όπου ξανάπαιξαν τα έργα της εποχής του Gil Evans σε διεύθυνση του Quincy Jones. Λίγο πριν το τέλος ήρθε και για μια συναυλία στην Αθήνα και το «Παλλάς». Το τέλος ήρθε όταν μεταφέρθηκε με πνευμονία στο νοσοκομείο, όπου λέγεται ότι αρνήθηκε να ακολουθήσει τις οδηγίες των γιατρών και έπεσε σε κώμα. Πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1991.           

Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ MILES DAVIS

Τη δεκαετία του ’80 άρχισε να μεγεθύνει το ταλέντο του προς μια νέα καλλιτεχνική κατεύθυνση ψάχνοντας μια νέα έκφραση όχι μόνο στην μουσική, αλλά και προς τις οπτικές τέχνες. Την ανησυχία του αυτή έκφρασε μέσω της ζωγραφικής. Άρχισε ζωγραφίζοντας πρωτόγονες φιγούρες και μετά πειραματίστηκε με τα χρώματα και την σύσταση. Ως μουσικός ήταν μορφωμένος, αλλά σαν ζωγράφος ήταν αυτοδίδακτος. Η κύρια επιρροή του, που κράτησε δύο χρόνια, ήταν από ένα κίνημα από το Μιλάνο που λεγόταν «Μέμφις». Βασιζόταν στα έντονα χρώματα και αντιθέσεις μορφών. Το έργο του ωρίμασε και άλλαξε την κατεύθυνση της αφηρημένης τέχνης. Γέμισε το στούντιό του με μάσκες από την Αφρική και προσάρμοσε την μουσική του στις μορφές αυτές και τα χρώματα. Χρησιμοποιούσε παστέλ, ακρυλικά, μολύβια, μαρκαδόρους και προτιμούσε τους μεγάλους καμβάδες.    

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ – 25 Βήματα στον Ουρανό

«Young Miles 1945-1946” (Next Music)

1945. Ένας νεαρός τρομπετίστας πήρε μέρος για πρώτη φορά σε μία σημαντική ηχογράφηση δίπλα στον άλτο σαξοφωνίστα του be-bop Charlie Parker.

“The Complete Birth of the Cool” (Sony)

1948-50. Oι Miles Davis και Gerry Mulligan και κάποιοι άλλοι έγιναν «νονοί» της μοντέρνας jazz. Ένα αριστούργημα της λεπτότητας και της ελαφρότητας.

“Walkin’” (WEA)

1954. «Αυτό το άλμπουμ έχει αναστατώσει εντελώς τη ζωή και την καριέρα μου», είπε ο ίδιος. Συμμετέχουν : Horace Silver, Kenny Clarke, Percy Heath, J. J. Johnson, Lucky Thompson, David Schildkraut.

«And the Modern Jazz Giants” (WEA)

1954. Με την συμμετοχή των Thelonious Monk, Milt Jackson, Percy Heath, Kenny Clarke. Ένα κομμάτι-μνημείο της σύγχρονης τζαζ.

“Relaxin” (WEA)

1956. Ένα ιστορικό κουιντέτο : John Coltrane, Red Garland, Paul Chambers, Philly Jo Jones.

“Round About Midnight” (Sony)

1956. Ένα θρίαμβος του κλασικισμού της τζαζ του Miles Davis. Καταπληκτική ρυθμική δύναμη και σόλο εξερευνήσεις στην τρομπέτα.

«Milestones” (Sony)

1958. Συνεργασία με τον Cannonball Adderley και το άλτο σαξόφωνό του. Μια επανάσταση ακόμα για τον Miles Davis.

«Miles Davis and Gil Evans : The Complete Columbia Studio Recordings” (6 cd-Sony)

1957-59 : Η ιστορία μιας λυρικής φιλίας. Μεταξύ Davis και Evans δημιουργήθηκε μια μυστηριώδη δημιουργική και μοναδική αλχημεία. Εδώ υπάρχει ολόκληρη η συνεργασία τους : «Miles Ahead” (1957), “Porgy and Bess” (1958), “Sketches of Spain” (1959).

«Ascenseur pour l’ Echafaud” (Universal)

1957. Μουσική για την ταινία του Louis Malle. Ένας αυτοσχεδιασμός του Davis πάνω σε μια ήδη έτοιμη ταινία για τη μεγάλη οθόνη. Με την Ζαν Μορό.

Cannonball Adderley – «Something Else” (EMI)

1958. Δέχθηκε να παίξει εξαιτίας του φίλου του Julian Adderley, τον οποίο συνόδευσε. Στο πιάνο ήταν ο Hank Jones και ο Art Blakey στα τύμπανα.

«Kind of Blue” (Sony)

1959. Το πιο διάσημο και πιο εμπορικό της αφρο-αμερικανικής μουσικής. Ο Davis αυτοσχεδιάζει στο πιο λυρικό σόλο τρομπέτας του 20^ου αιώνα. Παίζει και ο Bill Evans.

«Olympia 20 Mars 1960-Pt 1 and 2” (2 cd-Sony)

 1960. Το αντίο της συνεργασίας John Coltrane και Miles Davis. Ο Coltrane αναγκάστηκε να παίξει με τον Davis από ένα συμβόλαιο. Ιστορική συνεύρεση.

«My Funny Valentine-The Complete Concert 1964” (Sony)

1964. Ζωντανή ηχογράφηση στο Philharmonic Hall της Νέας Υόρκης. Ένα νέο κουιντέτο : Herbie Hancock, Ron Carter, Tony Williams και George Coleman στο τενόρο.

“The Complete Live at the Plugged Nickel” (Sony)

1965. O Davis βρήκε σ’ ένα κλαμπ στο Σικάγο τους καινούργιους συνεργάτες του, ανάμεσά τους και ο πολύς Wayne Shorter. Ένα από τα πιο υπέροχα κουιντέτα του κόσμου γεννήθηκε.

«Miles Davis Quintet 1965-1968 : The Complete Columbia Studio Recordings” (Sony)

Έξι μυθικά άλμπουμ : «E.S.P.”, “Miles Smiles”, “Sorcerer”, “Nefertiti”, “Miles in the Sky”, “Filles de Kilimanjaro” και επιπλέον : «Directions”, “Circle Around”. Στην αυτοβιογραφία του έγραψε : Ο Τony ήταν φωτιά, ο Wayne γεννούσε ιδέες, Herbie και Ron απίθανοι και εγώ ο αρχηγός που τους μάζεψε».

«The Complete In A Silent Way Sessions” (3 cd - Sony)

1968-69. Συνέβη μέσα σε 6 μήνες με τους υπέροχους πιανίστες Hancock, Corea, Zawinul. Ο Davis κάνει μια νέα αρχή.

“The Complete Bitches Brew Sessions” (4 cd-Sony)

1969-70. Στροφή στην «ηλεκτρική περίοδο». Το άλμπουμ λανσάρει τον Davis σαν σούπερσταρ. Πούλησε περισσότερο από 500.000 μέσα σε λίγους μήνες. Μια προαναγγελία των 70’ ς. Μαζί του οι Bennie Maupin, John McLaughlin, Joe Zawinul, Chick Corea, Jack DeJohnette, Billy Cobham, Ron Carter, Dave Holland κ.α.

«On the Corner” (Sony)

1972. To άλμπουμ των απίθανων συναντήσεων, το φανκ του Sly Stone, το blues του Hendrix, το groove του James Brown, αλλά και επιρροές από Stockhausen και Ornette Coleman.

“We Want Miles” (Sony).

1981. Η τελευταία ανάσταση του μετά από πολύ καιρό. Ηχογραφήθηκε ζωντανά σε Ιαπωνία και Αμερική. Παίζουν μαζί του Mike Stern και Marcus Miller.

“Decoy” (Sony)

1984. Δεν προσθέτει κάτι καινούργιο στα όσα έχει ήδη κάνει. Αυτό που αξίζει είναι η συνεύρεση με τους John Scofield και Brandford Marsalis.

“You’ re Under Arrest” (Sony)

1985. O Davis ξαναγίνεται ένας αληθινός ροκ-σταρ. Παίζει με τον σαξοφωνίστα Bob Berg και τον κιθαρίστα John Scotfield.

«Aura” (Sony)

1985. Σε μουσική και παραγωγή του Δανού Palle Mikkelborg. Δεν δίστασε ο Davis να μιλήσει για ένα αριστούργημα.

«Tutu” (WEA)

1986. Κάτι μεταξύ φανκ και λυρισμού με την συμμετοχή του groove μπασίστα Marcus Miller.

«Live Around the World” (WEA)

1988-91. Η τελευταία ανάσταση του Davis πριν το τέλος. Ένα ψηφιδωτό ζωντανών ηχογραφήσεων που μάζεψε μέσα σε τρία χρόνια.

“The Essential Miles Davis” (2cd-Sony)

Η πρώτη ανθολογία που είναι αφιερωμένη στον τρομπετίστα που κυκλοφόρησε με αφορμή τα 75 χρόνια από τη γέννησή του. Κομμάτια που ηχογράφησε μεταξύ 1945-1983. Κατάλληλη για αρχάριους φίλους του Miles Davis.