Τα Δισκάδικα της Αθήνας

ΒΙΝΥΛΙΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Τα δισκάδικα της Αθήνας με βινύλια στην εποχή της κρίσης

Του Γιάννη Αλεξίου / johnalex@hol.gr

                                                          

 Σε πείσμα των καιρών το βινύλιο δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη κι έτσι ελάχιστα παραδοσιακά δισκάδικα βινυλίου έχουν κλείσει την τελευταία εξαετία, σε αντίθεση με τα δισκοπωλεία με cd που σχεδόν αφανίστηκαν. Βεβαίως, στα περισσότερα δισκάδικα των Αθηνών υπάρχουν στα ράφια και cd δίπλα στα βινύλια, κυρίως μεταχειρισμένα και σε χαμηλές τιμές, ωστόσο είναι γεγονός ότι πλέον τα βινύλια πουλούν περισσότερο από τα cd.

 Στο μεγάλο ερώτημα για το πώς εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στην κρίση που βιώνουμε μικρά δισκάδικα και να επιβιώνουν, η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι τα περισσότερα πληρώνουν μικρό ενοίκιο, ενώ ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής κάνουν πωλήσεις πλέον και μέσω e-bay και discogs, τα δύο μεγαλύτερα on line καταστήματα μουσικού υλικού, όπου κι εδώ το βινύλιο έχει την πρωτιά σε πωλήσεις.

 Τα δισκάδικα χάρις στο μεράκι των ιδιοκτητών τους – είναι όλοι τους συλλέκτες - και στην μεγάλη αγάπη που έχουν για το βινύλιο, συντηρούνται και σε δύσκολους καιρούς, διατηρώντας το φανατικό κοινό τους, που ναι μεν δεν είναι μεγάλο, αλλά συνεχίζει να αγοράζει μετά μανίας δίσκους βινυλίου. Παράλληλα υπάρχει και μια τάση νέων ανθρώπων που ανακαλύπτουν τον ζεστό ήχο του βινυλίου, οι οποίοι έχουν αρχίσει να μαζεύουν δίσκους.

 Την προσπάθεια επιστροφής στο βινύλιο υποστηρίζουν όλο και περισσότερες ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες που τυπώνουν βινύλια – η κοπή γίνεται σε άλλες χώρες, όπως Αγγλία, Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία – δίνοντας ώθηση στο βινύλιο με ανατυπώσεις παλιών εξαντλημένων δίσκων κυρίως των δεκαετιών 60 και 70, αλλά και ανέκδοτο υλικό καλλιτεχνών που είχε μείνει στο συρτάρι εδώ και χρόνια.

Αντίθετα οι εναπομείναντες μεγάλες δισκογραφικές που παρακολουθούν εξ αποστάσεως την τάση επιστροφής στον αναλογικό ήχο, προσθέτοντας δίσκους βινυλίου στον κατάλογό τους μόνο και μόνο να μην είναι έξω από αυτό που συμβαίνει…

Στο μεταξύ όλο και περισσότεροι Έλληνες καλλιτέχνες τυπώνουν τους νέους δίσκους τους αποκλειστικά σε βινύλιο ή και σε βινύλιο μαζί με το cd τους.

Αύξηση στην πώληση δίσκων παρατηρείτε και στο εξωτερικό όπως στη Γερμανία κατά 180 %, στην Αγγλία κατά 80 % και στη Γαλλία κατά 10-15 %, χώρες που έχουν παράδοση στην μουσική με αξιοσημείωτη εγχώρια παραγωγή καλλιτεχνών από τη δεκαετία του ’60 έως σήμερα. Επίσης και στην Αμερική, όπως λένε οι πληροφορίες, οι πωλήσεις είναι 80 % βινύλιο και 20 % cd.

«Στην ελληνική παραγωγή βινυλίου η ελπίδα σήμερα να περπατήσει το βινύλιο είναι κυρίως οι πωλήσεις στο εξωτερικό», αναφέρει ο Δημήτρης Βασιλειάδης που τυπώνει βινύλια στην εταιρία του b-otherside records, από τις κορυφαίες της αγοράς. Το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων, αλλά και της Ιαπωνίας για την αγορά βινυλίων ελληνικών ποπ- ροκ καλλιτεχνών, δίνει ώθηση σήμερα στους βινυλιάδες να υποστηρίξουν τη δουλειά τους και να βγάζουν βινύλια τα οποία τυπώνονται από 300 και 500 έως 1.000 κόπιες στην πρώτη κοπή και ανάλογα με την ζήτηση που υπάρχει ακολουθούν και άλλες ανατυπώσεις του ίδιου βινυλίου. Για παράδειγμα το άλμπουμ των Ακρίτας έχει ανατυπωθεί τρεις φορές και έχει εξαντληθεί τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη και την Ιαπωνία όπου υπήρχαν αρκετές παραγγελίες. Αντίστοιχα σε χώρες όπως η Αγγλία και η Γερμανία που το κοινό είναι μεγαλύτερο κάθε δίσκος μπορεί να τυπωθεί από 5.000 – 10.000 δίσκους βινυλίου.

 Στην Ελλάδα ακόμη δεν υπάρχει εργοστάσιο κοπής βινυλίου, αλλά υπάρχει τέτοια προοπτική. Για την ώρα οι άνθρωποι που μεσολαβούν να τυπωθούν βινύλια, οι λεγόμενοι brogger, έρχονται σε επαφή με εργοστάσια στην Ευρώπη (Αγγλία, Τσεχοσλοβακία, Βουλγαρία, Γερμανία κ.α.) και ως μεσολαβητές παίρνουν καλύτερες τιμές προσφοράς απ’ ότι οι εταιρίες που επιζητούν μια μαζική παραγωγή.   

Τα τελευταία χρόνια το βινύλιο ανέκαμψε παγκόσμια καθώς η σύγκριση έγινε και για πολλούς φίλους της μουσικής ο ζεστός ήχος του αποδείχθηκε αξεπέραστος. Αρκετοί νέοι αγοράζουν πικ-απ, αλλά και πολύς κόσμος που είχε δίσκους, με παροπλισμένο το πικ-απ, ξαναμπαίνει στο «παιχνίδι». Έτσι μεγάλωσε η παραγωγή και η αγορά πικ-απ σε παγκόσμιο επίπεδο. Όσοι αναρωτιούνται που θα βρουν βελόνες για τα πικ-απ τους για να αντικαταστήσουν τις παλιές που «ξύνουν» υπάρχουν αρκετά μαγαζιά στη Στοά Φέξη (Πλ. Κάνιγγος), στην οδό Στουρνάρα, ακόμα και σε συνοικιακά μαγαζιά. Η τιμή τους ξεκινά από 25 ευρώ (πέρυσι διπλασιάστηκε η τιμή τους καθότι είναι πιο δυσεύρετες) και  40 ευρώ oι πιο φθηνές (κυκλοφορούν και «μαϊμού» βελόνες, αλλά κάνουν καλά τη δουλειά τους) και φθάνουν τα 175 και 200 ευρώ οι πιο ακριβές, σε μια τιμή λόγική.

Η αντοχή μας βελόνας κρατά 1000-1200 ώρες παιξίματος !

Την ίδια στιγμή συνεχίζουν να βγαίνουν νέες κόπιες παλιών, σπάνιων κυρίως, βινυλίων, ενώ πολλοί ξένοι, αλλά και Έλληνες καλλιτέχνες και συγκροτήματα βγάζουν ακόμη και τώρα σε περιορισμένο αριθμό βινυλίων τις νέες δουλειές τους (Παύλος Παυλίδης, Χρήστος Νικολόπουλος, Δήμητρα Γαλάνη, Τζίμης Πανούσης, Mikro, Nalyssa Green, Ciccada, Evripides and his Tragedies, Last Drive, Κόρε Ύδρο, Μέντα κ.α.).

Αν όλα αυτά σας άνοιξαν την όρεξη για να ξανακούσετε τους παλιούς δίσκους σας, αλλά και να ψάξετε καινούργιους ας πάμε μια βόλτα στα δισκάδικα της Αθήνας…«Επειδή το βινύλιο είναι αρρώστια…δωρεάν ψυχανάλυση» γράφει στο σκίτσο της σακούλας του ο Mr Vinylios, ένα από τα παλιότερα δισκάδικα στο Μοναστηράκι.

                             Κεντρικά δισκάδικα

Το κάθε δισκάδικο έχει την ατμόσφαιρά του και την ιδιαιτερότητά του, όπως το «Υπόγειο», του Πάνου Νικολόπουλου, underground στο πεζόδρομο της οδού Καπλανών 14 (τηλ. 210-3616570), το παλιό δισκάδικο «Σόλωνος και Μασσαλίας», που βρίσκεται κοντά στο Πανεπιστήμιο, με πολλά βινύλια μεταχειρισμένα όλων των μουσικών ρευμάτων από τα 50ς έως σήμερα, μέχρι νέες κυκλοφορίες. Επίσης επανεκδόσεις σφραγισμένων ψυχεδελικών, progressive, folk-rock και ελληνικών συγκροτημάτων και καλλιτεχνών που βγάζουν τους καινούργιους δίσκους σε περιορισμένα βινύλια (250-500 κόπιες παγκοσμίως). Στο «παιχνίδι» αυτό έχουν μπει οι Ισπανοί, αλλά και οι Γερμανοί που επανεκδίδουν σπάνια άλμπουμ, όπως τον «Σιδερένιο Άνθρωπο» του Ηλία Ασβεστόπουλου, ή τα άλμπουμ των Afrodite’s Child σε τιμές 20-25 ευρώ. Επίσης υπάρχει τμήμα κλασικής μουσικής, jazz και soul κι όλα αυτά σε ατμόσφαιρα cool και ατμοσφαιρικής μουσικής κατάλληλης για ψάξιμο βινυλίων.

Στο κέντρο της πόλης συνεχίζει την ιστορία του το κλασσικού πια «Rock’n’Roll Circus» (Σίνα 21, τηλ. 210-3620144), στο Κολωνάκι, το οποίο διατηρούν ο Δήμος και ο Άγγελος πρωτοπορώντας στο ετήσιο Record Store Day, παγκόσμια ημέρα εκπτώσεων στα βινύλια. Ένα δισκάδικο φινετσάτο, με ωραία ατμόσφαιρα, που διαθέτει και πατάρι για να ψάξεις όλα τα είδη της μουσικής, ενώ ειδικεύεται παραδοσιακά στην «μαύρη» μουσική. Εδώ υπάρχουν και επίσης επανεκδόσεις με σφραγισμένα βινύλια και ποικιλία τιμών στα μεταχειρισμένα.

Στην Αθήνα λειτουργεί από το 1982 το artistic δισκάδικο «Music Machine» (Διδότου 16, τηλ. 210-3612376) του Δημήτρη Χατζή (μέλους του γκρουπ Allison), που έχει επισκεφτεί και ο Eric Burdon για να ψάξει δίσκους ! Με 50’ς αισθητική, juke box στη βιτρίνα και vintage έπιπλα και φυσικά βινύλια, μεταχειρισμένα και καινούργια και ποικιλία γιαπωνέζικων εγγραφών.

 Επίσης στο Κολωνάκι, στη Διδότου 34, υπάρχει το «Vinyl Microstore», ένα δισκάδικο με ανοιχτούς ορίζοντες, πιστούς φίλους και έμφαση στην ανεξάρτητη ποπ-ροκ και avant-garde πειραματική μουσική από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2004 διοργανώνει το φεστιβάλ Yuria όπου μέσα στο κατάστημα παίζουν ανά ημέρα διαφορετικοί μουσικοί και σχήματα. Εκεί μπορεί να βρει κανείς πολλά fanzines έντυπα, εντός αλλά και εκτός μουσικού ενδιαφέροντος.                                      

                                    Εξάρχεια

Στο δισκάδικο «Action Records» (Μαυρομιχάλη 51, 210-3640208) του Δήμου Δαλαμάγκα, υπάρχει μεγάλη ποικιλία από new folk, garage, folk-rock, psychedelic, progressive επανεκδόσεις σε καλές τιμές, αλλά και μεταχειρισμένα. Μεγάλη ποικιλία στα είδη αυτά και άνεση στο ψάξιμο λόγω φωτεινότητας του χώρου και σωστής κατηγοριοποίησης των δίσκων. Επίσης fanzine ξένα μουσικά περιοδικά. Ο ιδιοκτήτης του υποστηρίζει επίσης την εγχώρια σκηνή με παραγωγές δίσκων.

Εκεί κοντά, στην οδό Αραχώβης 42 έχει μεταφερθεί εδώ και μερικά χρόνια, από την οδό Σόλωνος, το classic και πάντα υπόγειο δισκάδικο «Art Nouveau» του Νίκου Κοντογούρη, που ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά την ιστορία της ψυχεδέλειας, του progressive και του κλασικού ροκ, αλλά και νέο-ψυχεδέλεια και το νέο-garage. Επίσης εδώ υπάρχει ενημερωμένο τμήμα βινυλίων με επανεκδόσεις που βάζουν σε πειρασμό να συνεχίζει επιλεκτικά την συλλογή του ο Νίκος που πρέπει να είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο των συλλεκτών καθώς δήλωσε πρόσφατα ότι «έχει συμπληρώσει τη δισκοθήκη του !».

Εκεί κοντά είναι ο «ναός της ελληνικής μουσικής» το δισκάδικο του Σπύρου Χώλη «Ο Μικρός Ερωτικός» (Καλλιδρομίου 20, τηλ. 210-3390893), για οτιδήποτε ψάχνετε στην ελληνική δισκογραφία σε βινύλιο (και 45άρια) ή cd, αλλά και παιχνίδια ψαγμένα που παίζατε μικροί, ή είχατε ακούσει γι’ αυτά και δεν τα είχατε δει ποτέ πώς είναι ! Μην ξαφνιαστείτε αν πετύχετε μέσα το Δήμο Μούτση να παίζει σκάκι !

 Στα Εξάρχεια είναι μια γερή πιάτσα δίσκων που μπορεί να μετρά την απώλεια του θρυλικού δισκάδικου του Άρη Μπέλλη στην οδό Σπ. Τρικούπη που είχε τα πάντα σε 50’ς και 60’ς, αλλά συνεχίζει να προσελκύει βινιλιομανείς, όπως και το «Sound Effect» (Σπυρίδωνος Τρικούπη 50 και Καλλιδρομίου, τηλ. 210-8259883) του Γιάννη Ανδριόπουλου. Πρωτοπόρος στην μέθοδο του mail order, λίστες με αντικαταβολή σε όλη την Ελλάδα στα 90ς. Εδώ υπάρχουν συλλεκτικά κομμάτια, επανεκδόσεις, αλλά και 10ιντσα και 7ιντσα singles και νέες κυκλοφορίες, όπως και πολλά fanzine, ελληνικά και ξένα, περιοδικά κι επίλεκτα βιβλία. Επίσης ασχολείται με την παραγωγή δίσκων.   

 Σημαντική συλλογή δίσκων Nostalgia και 50’s – 60’s έχει από το 2005 ο Θανάσης Ξανθάκος στο «Plan 59» (οδός Ζωοδόχου Πηγής 59, 210-3840589). Στο δισκάδικό του υπάρχουν επίσης πολλές προσφορές βινυλίων από 5 έως 10 ευρώ, τμήμα με όλα τα είδη που ενδιαφέρουν τους βυνιλιάδες (psych, jazz, blues, soul. Funk, disco, italo-disco) και μεγάλη ποικιλία 45αριών με εξώφυλλα, επιλεκτικά βιβλία, ποστεράκια και γενικά ότι ενδιαφέρει τους fetich – βινυλιάδες !

 Το «Dark Side Records» (Εμμανουήλ Μπενάκη 27, Εξάρχεια, τηλ. 210-3838353) του Βαγγέλη Κωστή είναι ιδανικό για όσους έχουν gothic και metal μουσικό προσανατολισμό, ενώ υπάρχει και τμήμα με 60’ς – 70’ς βινύλια Επίσης μεγάλη ποικιλία από t-shirts συγκροτημάτων και αξεσουάρ του είδους όπως κούκλες, πόστερ κ.α. Είναι το μόνο δισκάδικο στο κέντρο που εκθέτει βινύλια και στο πεζοδρόμιο !  

Στην οδό Ιπποκράτους 132 βρίσκεται το «Vinyl City» (τηλ. 211-1839910) του Αποστόλη και του γιου του Σπύρου, ένα μαγαζί που τινάζει την…μπάνκα στον αέρα ! Πουλά αποκλειστικά βινύλια σε χαμηλές τιμές, με τους περισσότερους δίσκους που υπάρχουν στα ράφια να κοστίζουν 1 και 3 ευρώ ! Από τα τελευταία καταστήματα που συνεχίζουν την παλιά παράδοση που θέλει να ανανεώνουν το εμπόρευμα τους με δίσκους που φέρνει ο ιδιοκτήτης του δισκάδικου έρχονται από την Αμερική.  

Το «Art Rat» (Ζωοδόχου Πηγής 48, Εξάρχεια, τηλ. 210-3848001) του Αλέκου Οικονόμου, από το 1992, με μεγάλη συλλογή αυθεντικών ψυχεδελικών βινυλίων, αλλά και progressive, punk, new wave και όχι μόνο.  Tο «Purple Haze» (Ανδρ. Μεταξά 4, Εξάρχεια, τηλ. 210-3835189) με αυθεντικές κόπιες 60’ς, 70’ς, 80’ς σε πιο υψηλά οικονομικά στάνταρντ.
Στο ημι-υπόγειο «Rhythm Records» (Εμμανούηλ Μπενάκη 74, Εξάρχεια, 210-3841550), του Σταύρου Καραβουσάνου, από το θρυλικό δισκάδικο «Happening» υπάρχουν καινούργια βινύλια garage, punk, post, alternative, krautrock.
Στην οδό Ασκληπιού 89, στα Εξάρχεια, μεταφέρθηκε καλοκαίρι του 2015 το δισκάδικο "Ηχητικό Καλειδοσκόπιο / Sound Kaleidoscope Record Store" (τηλ. 210 - 3800996) του Χρήστου Τριάντη (πρώην "Fuzz Overdose") όπου θα βρείτε βινύλια garage, surf, rock'n'roll, punk rock, psych, stoner και νέες κυκλοφορίες. 

                                      Μοναστηράκι

 Το Μοναστηράκι παραμένει το άντρο του βινυλίου όπου το κάθε δισκάδικο έχει τους δικούς του φανατικούς πελάτες.

Στην πρώτη στοά κατεβαίνοντας την Ηφαίστου από τον σταθμό του τραίνου, στο νούμερο 20, βρίσκεται ο «Ζαχαρίας» (τηλ. 210-3245035), το δισκάδικο του Ζαχαρία Βρελιανάκη (πρώην μέλος των X-Mandarina και σύντομο μα αρχικό των Purple Overdose), με το μεγαλύτερο stock δίσκων, όλων των ειδών ξένης και ελληνικής μουσικής και μεγάλου τμήματος ελληνικού ροκ, με τρία καταστήματα : ένα με βινύλια, ένα με cd και μεγάλη ποικιλία μουσικών dvd - μουσικών βιβλίων και ένα στο υπόγειο με βινύλια soul-jazz-blues-soundtracks.

 Στη δεύτερη στοά, της Ηφαίστου 24, στεγάζεται από το 1985, ο «Mr Vinilios» (Γιάννης Μαύρος, επίσης στιχουργός γνωστός από τα συνεργασίες του κυρίως με τον Λ. Μαχαιρίτσα, αλλά και Τ. Τσανακλίδου, Αλ. Κωνσταντόπουλο κ.α.) με πολύ υλικό και προσφορές. Πολύ δυνατό είναι πάντα τo τμήμα του με δίσκους από την ελληνική δισκογραφία όλων των ειδών, λαϊκού, έντεχνου και ροκ, σε μεγάλη ποικιλία βινυλίων 33 και 45 στροφών.

 Εκεί θα βρείτε και την μεγαλύτερη ποικιλία psych και progressive δίσκων που επιμελείται ο ειδικευμένος στο είδος Δημήτρης (Jimi Psychoson), sound engineer – mastering αρκετών σημαντικών επανεκδόσεων.

Επίσης υπάρχει ειδικό τμήμα με new wave και 80’ς μουσικές. To δισκάδικο είναι γνωστό και για τα θρυλικά ταμπελάκια που σατιρίζουν τα είδη μουσικής όπως : Δημοτική «Οι Βλάχοι έχουν τον παρά» ! Εκεί μπορεί να πετύχετε τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα να ψάχνει βινύλια, το Γρηγόρη Φαληρέα ή το Γιώργο Κοντραφούρη, καθώς υπάρχει και εκτενές τμήμα jazz δίσκων. Στο δεύτερο μαγαζί, απέναντι ακριβώς, υπάρχουν soul-blues βινύλια, cd και dvd.

Στην τρίτη στοά της οδού Ηφαίστου υπάρχει το δισκάδικο «Rocka Rolla» του θρυλικού «Τζάμπας», με το ανιψιό του Αλέξανδρο Δαμάσχο, να συνεχίζει την παράδοση του μαγαζιού μεταχειρισμένων σε χαμηλές τιμές, όπως υποδηλώνει ο παλιός τίτλος, με ποικιλία σε όλα τα είδη ξένης και ελληνικής μουσικής.  

Σημειωτέον σε όλα τα παραπάνω δισκάδικα του Μοναστηρακίου γίνονται αγορές – πωλήσεις και ανταλλαγές δίσκων και cd.    

Η βόλτα στο Μοναστηράκι συνεχίζεται στην οδό Λεωκορίου 6-8 (τηλ. 210-3310456), χαμηλά στην Ερμού, επίσης μέσα σε στοά, θα βρείτε εκτός από συλλεκτικά νούμερα βινυλίων, μεγάλη συλλογή ελληνικής και ξένης μουσικής, ανακατεμένα προς… ανακάλυψη και ένα «μουσείο» παλιών ραδιοφώνων κα γραμμοφώνων καλοδιατηρημένων που λειτουργούν κανονικά και πωλούνται ! Εκεί σας περιμένουν ο ιδιοκτήτης Κώστας Ματσούκας που έχει εκδώσει τον κατάλογο με όλα τα 45άρια που έχουν βγει ποτέ στην Ελλάδα και ο Άγγελος που έχει να σας διηγηθεί ωραίες ιστορίες. 

Επίσης στην οδό Νορμανού 6, σ' ένα στενό της Ερμού απέναντι από το γνωστό χώρο διασκέδασης "T.A.F." υπάρχει το δισκάδικο "Crossroad" (τηλ. 210 - 3316949) του Δημήτρη Μπεκιράκη, παλιού βινυλιά με θητεία και στις δισκογραφικές εταιρίες, με ανατυπώσεις βινυλίων (psych, prog-rock, jazz, blues) και μεγάλη συλλογή από προσφορές μεταχειρισμένων από 1-3 ευρώ που ανανεώνονται συνέχεια, επίσης cd και dvd. Μαζί του δουλεύει ο Χρήστος υπεύθυνος για τους σφραγισμένους δίσκους και τις νέες κυκλοφορίες.     
Τον Ιούλιο του 2015 το "Δισκάδικο" του Κωνσταντινουπολίτη Σήφη Αγγελίδη, από την πολυετή έδρα του στους Αμπελόκηπους επί της οδού Κηφισίας, όπου βρισκόταν από το 1997, μεταφέρθηκε στην οδό Αγ. Ελεούσης 5, στο Μοναστηράκι (τηλ. 210-6983804), δίπλα στο πρώην "Stage Volume 1", με second hand βινύλια, επανεκδόσεις, καινούργιες κυκλοφορίες και προσφορές, αλλά και cd, dvd, Μαζί του πια στο δισκάδικο και ο γιος του Άγγελος.
 Στην ευρύτερη περιοχή του Μοναστηρακίου, στην οδό Νηλέως 55, κοντά στο σταθμό του Θησείου και του μετρό Κεραμεικός, στις 14 Δεκεμβρίου του 2014 άνοιξε το δισκάδικο "Amberola Vinyl Store" (τηλ. 210-4022413) του Μιχάλη Μυτακίδη, που είναι η ψυχή των Active Member ! Το δισκάδικο αυτό μεταφέρθηκε το φθινόπωρο του 2015 στην οδό Αναστασίου Ζίννη 12, στο Κουκάκι. Είναι κατάστημα καινούργιων και μεταχειρισμένων δίσκων και με άπαντα της δισκογραφίας των Active Member. 

To “Underflow”  άνοιξε φέτος το καλοκαίρι ο Βασίλης Φιλιππακόπουλος  με την πολύτιμη βοήθεια του Κανέλλου Τερζή, όλα μπορούν να συμβούν. Από performance και live μουσικές στο υπόγειο με τις μαξιλάρες και το stage, εκθέσεις φωτογραφίας και εικαστικών. Στον κυρίως χώρο, στο ισόγειο, υπάρχουν  βινύλια και επιλεκτικά cd με άλλες μουσικές, ψαγμένες αλλά και κλασικές στο είδος τους. Ως επί το πλείστον καινούργιες κυκλοφορίες και επανεκδόσεις σε σφραγισμένα βινύλια μέσα σε ένα ωραίο περιβάλλον φτιαγμένο με μεράκι, ατμοσφαιρικό, στα χρώματα της πόλης, ένα σύγχρονο δισκάδικο που είναι ταυτόχρονα και γκαλερί. Αυτό τον καιρό φιλοξενεί την έκθεση του καινοτόμου φωτογράφου Τάσου Βρεττού με τίτλο «Εμφιαλώσεις revisited».  Δίπλα από το καθιστικό υπάρχει ένα μικρό μπαράκι για το ποτό ή τον καφέ σου κι όλα αυτά από το πρωί έως τις 9 το βράδυ, αυστηρά, καθώς «υπάρχει ζωή και μετά το δισκάδικο», όπως μας είπε ο Βασίλης. Το «Underflow / Record Store @ Art Gallery” βρίσκεται στην οδό Καλλιρόης 39 (Στάση μετρό Συγγρού – Φιξ) τηλ. 211-4039926. Ώρες λειτουργίας : Δευτέρα – Παρασκευή 11 π.μ. – 9 μ.μ. και Σάββατο 10 π.μ. – 4 μ.μ.

Την ιστορία του θρυλικού δισκάδικου "Τζίνα" της οδού Πανεπιστημίου - το μαγαζί του Γιάννη και της Τζίνας Κοτσίδη που έκλεισε τον Ιούλιο του 2014, συνεχίζει ο γιος τους Παναγιώτης Κοτσίδης στην οδό Σαρρή 46 στου Ψυρρή / Παλτεία Ασωμάτων (τηλ. 210-3242411) με την επωνυμία "Imantas"δίνοντας έμφαση στην low bap σκηνή και με δικές του παραγωγές.
Τελευταία κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ : BRAK (ΧΝΑΡΙΑ) - «Το Κέντρο» και  το «In Dub» του William S. Burroughs σε βινύλιο. Το label “Imantas» που έδωσε το όνομά στο δισκάδικο ξεκίνησε από την συνεργασία με τους Active Member το 2003 και στην ετικέτα αυτή κυκλοφόρησαν τα τελευταία άλμπουμ τους. Επίσης υπάρχει  εκεί μεγάλη συλλογή δίσκων 45", 33" και 78" στροφών σε καλή κατάσταση σε πολύ προσιτές τιμές, αλλά και μια σειρά κλασσικών cd της Blue Note Records στα 6 ευρώ. 

Επίσης συνεχίζει τη πορεία του στο χρόνο από τα 70ς το «Record House», (Ομήρου 46, τηλ. 210-9335466) στη Νέα Σμύρνη, της Ελένης Νεουδάκη και του Αντώνη, με κυρίως νέες κυκλοφορίες βινυλίων και επανεκδόσεις από όλα τα είδη της μουσικής, ενώ υπάρχει το πιο ενημερωμένο τμήμα σε δισκάδικο με όλες τις νέες κυκλοφορίες cd, ελληνικών και εισαγωγής και dvd.

Αυτή ήταν μια βόλτα στα πιο βασικά δισκάδικα της Αθήνας την εποχή της κρίσης, καθώς υπάρχουν και δεκάδες ακόμη μικρότερα, μερικά εκ των οποίων ειδικευμένα, όπως στη heavy metal μουσική, με αιχμή το "Sirens Records Metal Shop" (Νικηταρά 14, τηλ. 210-3222304) του Χρήστου Χριστοδούλου, στο κέντρο της Αθήνας. 

 Ας βάλουμε τώρα ένα δίσκο στο πικ-απ καθώς τα βινύλια είναι παντοτινά ! 

   

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ του Γιάννη Αλεξίου

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Χριστούγεννα 2012 

                                                           Οι «μπατζανάκηδες»

                                               

   Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ / e-mail : johnalex@hol.gr

 Πρέπει να ταξιδέψει κανείς στην Κωνσταντινούπολη για να καταλάβει την πραγματική μαγεία της ταινίας του Τάσου Μπουλμέτη «Πολίτικη Κουζίνα» και τις κρυμμένες μυρωδιές της που τόσο ευωδιάζουν όσους γεύονται την γοητεία αυτής της πόλης που φέρνει δάκρια στα μάτια. Επίσης να κατανοήσει γιατί αποτελεί τίτλο τιμής να είναι κανείς Πολίτης στην Ελλάδα, καθώς όλοι έχουν προκόψει με την δύναμη της ανάμνησης των βιωμάτων τους στην Κωνσταντινούπολη. Μια πόλη που ωστόσο διχάζει, κακώς, πολλούς Έλληνες, στενόμυαλους θα έλεγα, καθώς συνδυάζουν την Πόλη με την Τουρκία, αλλά και τους Τούρκους. Ίσως αλλάξουν γνώμη όταν την επισκεφτούν και καταλάβουν ότι η όποια διχόνοια καλλιεργείτε και διαιωνίζετε μόνο από τις εξουσίες και όχι από τον ίδιο τον λαό της Τουρκίας. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης είναι ιδιαίτερα ζεστοί, ευγενικοί και φιλικοί όταν συναντούν Έλληνες τους οποίους μόλις αντιληφθούν τους αποκαλούν «μπατζανάκηδες». Το επίθετο αυτό αποτελεί μια άμεση επικοινωνιακή επαφή των Τούρκων με τους Έλληνες επισκέπτες της Πόλης, αφορμή για ένα χαιρετισμό και μια συζήτηση ή εξυπηρέτηση.

Τέσσερις μέρες πριν τα Χριστούγεννα ταξίδεψα στην Κωνσταντινούπολη με την σύζυγό μου, όπου την βρήκαμε κάτασπρη από το χιόνι. Μείναμε στην παλιά πόλη, στο Σουλταναχμέτ, λίγα μέτρα από την Αγά Σοφιά. Την επόμενη μέρα ήταν σαν μην είχε χιονίσει ποτέ. Είναι αυτό ένα φαινόμενο στην Πόλη, να λιώνει γρήγορα το χιόνι. Μετά για δυο μέρες τσουχτερό κρύο κα δύο μέρες ήλιος κατάλληλος γα περιπάτους στο Πέρα, αλλά και κρουαζιέρα στο Βόσπορο. Αυτή, νομίζω, ότι είναι και η πιο δυνατή στιγμή αν επισκεφτείς την Κωνσταντινούπολη. Με το καραβάκι επί μιάμιση – δύο ώρες βλέπεις όμορφα σπίτια χτισμένα γύρω από το Βόσπορο, μέσα στους λόφους, στο πράσινο, πάνω στο νερό. Ανάμεσά τους δεσπόζει και το σπίτι που δώρισε ο Ονούρ στην Σεχραζάτ, ένα αληθινό παλάτι. Στο Βόσπορο μένουν οι πλούσιοι Τούρκοι, περίπου 500.000 με μια άλλη ποιότητα ζωής.

                                 Αγιά Σοφιά και πέριξ

Στο Βόσπορο ξεχνιέσαι, μα στην Αγιά Σοφιά αναπολείς και θυμάσαι. Μάταια έψαχνα την βρύση με την καρκινική επιγραφή που διαβάζαμε στα σχολικά βιβλία, «Νίψονανομήματαμημόνανόψη» (να πλένεις τις αμαρτίες σου όχι μόνο τον πρόσωπό σου) προς μεγάλη μου απογοήτευση την έψαξα, αλλά δυστυχώς την έχουν βγάλει… Πραγματικό δέος νοιώθει κανείς στην είσοδό του στο Ναό (μουσείο το αποκαλούν οι Τούρκοι) με τις επιβλητικές χριστιανικές αγιογραφίες να έχουν έρθει στο φως που έκρυβαν μέχρι πρόσφατα επιμελώς και με παρέμβαση της Ουνέσκο αποκάλυψαν  Αυτοί οι Γιαπωνέζοι είναι φοβεροί καθώς όπου πάνε είναι πολλοί και εξοπλισμένοι με μηχανές κι όταν πάνε σ’ ένα μέρος αντί να το απολαύσουν και να νοιώσουν τα συναισθήματα της ατμόσφαιρας πλακώνονται στα κλικ – κλικ και μετά φεύγουν όπως ήρθαν…

Στην Αγιά Σοφιά πάντως ήταν το μόνο «μουσείο» όπου ταξίδεψα στον κόσμο όπου οι κρατικές τουρκικές υπηρεσίες δεν έκαναν δεκτή την δημοσιογραφική ταυτότητα για ελεύθερη είσοδο, αντίθετα δεν είχα κανένα πρόβλημα στο Μπλε Τζαμί, στο Τοπ Καπί και στο Χαμάμ όπου την αποδέχθηκαν αμέσως. Στο Τοπ Καπί υπάρχει και η απομίμηση του τεράστιου – πέμπτου σε μέγεθος στον κόσμο – πράσινου διαμαντιού, 86 καρατίων, πάνω στην κλοπή του οποίου στήθηκε το σενάριο της περίφημης ταινίας με την Μελίνα Μερκούρη «Τοπ Καπί». Το διαμάντι της κουτάλας όπως έμεινε στην ιστορία καθώς το βρήκε ένας πεταμένο στα σκουπίδια και αντάλλαξε με τρεις κουτάλες, ώσπου αυτό έφτασε στα χέρια ενός κοσμηματοπώλη και έγινε…χαμός.   

                                   Γεύσεις και μυστικά

Είναι παράληψη να μην δοκιμάσει κανείς τις εξαίσιες πίτες που ετοιμάζουν οι γυναίκες στα βιτρίνες των μαγαζιών, είτε είναι αυτά καφέ ή ρεστοράν. Προτιμήστε πίτα με τυρί, είναι η καλύτερη. Πόσες πίτες μπορεί να δώσει ένα καλό μαγαζί σε μια μέρα ; Ένα καλό καφέ – ρεστοράν στο Πέρα, στην Λεωφόρο Ανεξαρτησίας (Istical Cardeji) που κάνει και delivery σε μια καλή μέρα πουλά 1.000 πίτες ! Έτσι μου είπε ο μετρ που μόλις μας κατάλαβε ότι ήμαστε Έλληνες μου συστήθηκε : «Εγώ είμαι Παναθηναϊκός, ο βοηθός μου Ολυμπιακός, εσύ ;»…«Πανιώνιος», του απάντησα…«δεν είναι ούτε Ολυμπιακός, ούτε Παναθηναϊκός, είναι πιο κάτω…», «ναι, αλλά είναι ιστορική ομάδα, δημιουργήθηκε στην Σμύρνη, έχει κόκκινα – μπλε χρώματα και φέτος σκίζει !». Έτσι πιάσαμε κουβέντα…«οι μισθωτοί την πλήρωσαν περισσότερο με την κρίση», σχολίασε ο μετρ και κάπου εδώ έβαλα τέλος στην κουβέντα μας…

Αυτό που κάνε θραύση στην Κωνσταντινούπολη είναι το τσάι με μήλο ! Είναι της μόδας δηλαδή και όλοι το προτιμούν κι ας είναι χημικό, είναι τόσο εύγεστο που δεν θα πιεις μόνο ένα. Σερβίρετε σε γυάλινο μικρό καμπυλωτό ποτηράκι με λίγο λεμονάκι μέσα.

Η οδός Ανεξαρτησίας είναι σαν τη δική μας Ερμού, γεμάτη εμπορικά καταστήματα κα φίρμες δυτικές. Εντάξει, δεν θα βρει κανείς τόσο καλά πράγματα όπως στην Αθήνα, καθώς τα ρούχα και τα χρώματα τους είναι προσαρμοσμένα στο τούρκικο ντύσιμο, ωστόσο δεν λείπουν οι ευκαιρίες, αλλά και είδη ρούχων που δε θα βρεις στα ελληνικά καταστήματα από γνωστές φίρμες. Μέσα στα στενάκια έχει και παλαιοπωλεία με πλάκες, έτσι λένε τους δίσκους βινυλίου, ιδιαίτερα στην περιοχή της Ζωγράφειου σχολείου. Επίσης έχει δίσκους καινούργιους και σφραγισμένους, cd, βιβλία στο «Mephisto», το αντίστοιχο δικό μας «Public».

Κωνσταντινούπολη και γλυκά είναι λέξη ταυτόσημη. Στο ίδιο δρόμο λοιπόν, της Οδού Ανεξαρτησίας υπάρχουν τα δύο φημισμένα μαγαζιά, το «Saray» όπου πρέπει να δοκιμάστε οπωσδήποτε kazandibi το σπεσιαλιτέ του. Λίγα μέτρα πιο εκεί είναι το μαγαζί Haci Βekir που δικαιολογεί τη φήμη του για τα καλύτερα λουκούμια στον κόσμο ! Υπάρχει κι ένα τρίτο μαγαζί με γλυκά προς Karakoy πλευρά, το «Gullvoglu»…Απαραίτητη και η βόλτα στο τεράστιο κλειστό παζάρι και κυρίως στο Αιγυπτιακό παζάρι μπαχαρικών, όπου οι λάτρεις των ξηρών καρπών θα πάθουν την πλάκα τους ! Εκεί βγαίνει φρέσκος κι ο καφές, μυρωδάτος με ουρές κόσμου να ψωνίζουν. Ένα καλό σημείο της Κωνσταντινούπολης που αξίζει να ανακαλύψει κανείς είναι το καφέ του Πιερ Λοτί, του αινιγματικού Γάλλου συγγραφέα, που βρίσκεται ψηλά στο λόφο  πάνω από το Φανάρι. Ένα δυνατό σημείο για φωτογράφιση της Πόλης από ψηλά με θέα  τον Κεράτειο κόλπο…     

Το «ταγάρι» των Poll

ΣΤΗΛΗ ΔΙΦΩΝΟΥ  «Αναπολώντας μια συνεργασία» : Το «ταγάρι» των Poll

Του Γιάννη Αλεξίου                                    

O Απρίλης ο μήνας που έχει την τιμητική της η ελληνική ύπαιθρος βγήκε και το θρυλικό σήμερα «ταγάρι» των Poll. O Κώστας Τουρνάς, ο Σταύρος Λογαρίδης και ο Ρόμπερτ Ουίλλιαμς, ένα τρίο που υπήρξε η άλλη φωνή της εποχής στην αρχή των 70΄ς στην Ελλάδα, κατάφεραν τότε να ορθώσουν ανάστημα και σπάσουν το ρεκόρ πωλήσεων στην εποχή που το λαϊκό τραγούδι ήταν πολύ δυνατό. Κλειδί της επιτυχίας τους ήταν και η μεγάλη απήχηση που είχαν στα κορίτσια που δεν τους αποχωρίζονταν ακόμη και στο σχολείο ! Ένας «λουλουδάτος» δίσκος με κοινωνικοπολιτικά μηνύματα της εποχής που παραμένουν επίκαιρα σήμερα που οι πόλεμοι συνεχίζουν να είναι η μάστιγα των λαών. Ο Σταύρος Λογαρίδης γυρίζει στο 1971 και εξηγεί γιατί…Poll Σημαίνει Αγάπη ! 

 «Ήμασταν και οι τρεις φίλοι και παίζαμε πολύ ζεστά. Σηκωνόμασταν και κοιμόμασταν με την ιδέα του συγκροτήματος. Ήμασταν συγκρότημα. Πηγαίναμε όλοι μαζί σε πάρτι, σε καφετέριες, σκεπτόμασταν περίπου τα ίδια πράγματα, είχαμε τον ίδιο στόχο την μουσική. Ήμασταν συγκρότημα ! Ο Κώστας με τον Ρόμπερτ ήταν φίλοι και γείτονες. Μου τους σύστησε η εταιρία γιατί ψαχνόντουσαν για καλή φωνή και μπάσο και εγώ ήμουν ήδη στην Polydor στα δεκαέξι μου. Πήγα στο στούντιο όπου έγραφαν κάτι ντέμο του Άνθρωπε Αγάπα και μου άρεσαν πολύ. Τότε ούτε οι Πελόμα Μποκιού, που ήταν πολύ του σαλονιού, ούτε οι Socrates που έκαναν αγγλικό στίχο, ούτε οι Εξαδάκτυλος που ήταν του καφενείου είχαν σχέση με αυτό που έκανα εγώ. Είχα κάποια κομμάτια έτοιμα που γράψαμε με τους Poll. Τα κομμάτια που ήθελαν καλή φωνή και ήταν δύσκολα τα έλεγα εγώ, τα κομμάτια που είχαν κοινωνικό μήνυμα τα τραγούδαγε ο Τουρνάς και ο Ρόμπερτ ήταν πιο συμπληρωματικός. Πιστεύω ότι και οι τρεις είχαμε την ίδια δυναμική στους δίσκους. Στα live ήμουν εγώ πιο δυναμικός και ήμουν πάντα στην μέση. Δεξιά μου ο Κώστας, αριστερά ο Ρόμπερτ. Στην αρχή ήμασταν ευχαριστημένοι αν το ταγάρι πούλαγε πέντε με επτά χιλιάδες και τελικά φτάσαμε τις εκατό. Κανείς της δικής μας κουλτούρας δεν έκανε τέτοιο νούμερο. Τότε δουλεύαμε στο κλαμπ Ελατήριο κάθε μέρα. Το Σάββατο κάναμε δύο παραστάσεις, φεύγαμε απ’ το μαγαζί, πηγαίναμε για φαΐ, μετά κουβάλημα όργανα και χωρίς να κοιμηθούμε Κυριακή πρωί είχαμε τα κυριακάτικα πρωινά στα σινεμά. Κυριακή απόγευμα πάλι παράσταση και το βράδυ ξανά. Ο κόσμος χόρευε σε τρέλα. Το σινγκλ Άνθρωπε Αγάπα βγήκε Απρίλιο και άρχισε να ζεσταίνεται ο κόσμος με τους Poll και ο μεγάλος δίσκος κυκλοφόρησε Οκτώβριο χωρίς να καταλάβουμε πότε ακριβώς βγήκε γιατί τότε χτυπούσαν χιλιάδες λαϊκούς δίσκους και οι δίσκοι των συγκροτημάτων έβγαιναν όποτε είχε κενή πρέσα, δεν υπήρχε πρόγραμμα. Κάθε μέρα είχαμε live και με τα του δίσκου είχαμε ανθρώπους στο μάνατζμεντ. Ήταν ο Κώστας Φασόλας παραγωγός και μάνατζερ, ο Κώστας Χαραλαμπίδης γενικός σύμβουλος και λίγο μάνατζμεντ και ο Τουρνάς που τα μάθαινε πρώτος και ασχολιόταν περισσότερο. Πάντα ήταν οργανωτικός. Τους πρώτους δύο μήνες που παίζαμε δεν είχε κόσμο, μετά από δύο μήνες γινόταν χαμός και άρχισε να πουλάει ο δίσκος. Είχαν έρθει ο Σαββόπουλος, ο Χατζιδάκις και άλλοι να μας ακούσουν. Εμείς και οι Πελόμα Μποκιού είχαμε την μεγαλύτερη επιτυχία στις γυναίκες καλλιτέχνιδες...Στο στούντιο δεν φέρναμε κορίτσια γιατί εκεί δεν πρέπει να υπάρχει άλλο vibe. Αν έχει ερωτικό vibe πρέπει να είναι πολύ αγνό και συγκεκριμένο, αν πέσει vibe μούρλας δεν βγαίνει καλή μουσική. Αυτό το απέδειξε και η Γιόκο Όνο. Όταν βγήκε ο δίσκος πολλά κορίτσια είχαν το ταγάρι για τσάντα με βιβλία και πήγαιναν έτσι στο σχολείο.

Επίσης κάναμε πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις, δύο την εβδομάδα, με εκατό τοις εκατό ακροαματικότητα. Παίζαμε στο Ενόπλων Δυνάμεων, τότε που οι άνθρωποι δεν μιλούσαν στην τηλεόραση. Το κλίμα εκεί ήταν χωρίς…κλίμα. Σαν άδειο νοσοκομείο. Μιλάμε για χούντα. Είχα τσαντιστεί που όλα ήταν πλεϊ – μπακ και γυρνάω στον Κώστα κάτι του λέω και κάνουμε πλάκα. Ακουγόταν στον αέρα η φωνή μου, ένα πράγμα αδιανόητο για τότε. Την άλλη μέρα μας φώναξαν στην εταιρία όπου είχαν πάρει διάφοροι στρατηγοί και είπαν να μην ξαναπατήσουμε το πόδι μας στην τηλεόραση. Όλοι με έβριζαν αλλά δεν έγινε και τίποτα γιατί ξαναπήγαμε πολλές φορές ακόμα. Θυμάμαι περπατούσα στη Σταδίου και έβλεπα τον εαυτό μου στις τηλεοράσεις στη βιτρίνα του Ράδιο – Αθήναι και γύριζα από την άλλη πλευρά γιατί είχα βαρεθεί να με βλέπω συνέχεια στην τηλεόραση.         

Στο Παγκράτι παίζαμε ένα βράδυ εμείς και οι Afrodite’ s Child. Μόλις τελείωσαν οι Poll έφυγε ο κόσμος. Χόρτασαν. Και βγήκε το άλλο γκρουπ με είκοσι άτομα. Ξημεροβραδιαζόμασταν στα καφενεία της Φωκίωνος Νέγρη. Αλητεία. Ο Τρικίλιας ήταν το καφενείο των μουσικών. Είχε ένα τσιγάρο στο στόμα επί μονίμου βάσεως. Χοντρός είχε τρεις κοιλιές και το φώναζαν Τρικίλια. Ότι ώρα και να πήγαινε κανείς εκεί θα έβλεπε κάποιον από τους Socrates, τα Μπουρμπούλια, τον Εξαδάκτυλο. Ήταν στέκι. Εκεί τα κορίτσια ήταν λίγα και πολύ όμορφα…». 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - ΠΑΛΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ του Γιάννη Αλεξίου

  Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ

Εικόνες της πόλης

 Παλιά γειτονιά                                                                   

 Γεννήθηκα στη βόρεια πλευρά της πόλης, στην Κηφισιά και από τριών χρονών μέχρι

σήμερα ζω στη νότια πλευρά στη Νέα Σμύρνη, ένα δρόμος μας χωρίζει από το Παλιό Φάληρο, την παλιά Αμφιθέα, Βουρλοπόταμο την έλεγαν οι παλιοί.

Στη γειτονιά μου μέχρι τη δεκαετία του ’90 υπήρχαν μόνο μονοκατοικίες. Στο σπίτι μας είχαμε πηγάδι, περιβόλι, τριανταφυλλιές και την παλιά εκείνη στριφογυριστή σκάλα που ανέβαινες στην ταράτσα να δεις τη θάλασσα. Όλοι στη γειτονιά γνωριζόμασταν και χαιρετιόμασταν. Πιτσιρικάδες παίζαμε μπάλα στις τρεις αλάνες κι αν το παρακάναμε όλο και κάποιος έβγαινε στη βεράντα και μας φώναζε, κι ήταν αρκετό αυτό για να σταματήσει η φασαρία. Υπήρχε σεβασμός στους μεγαλύτερους κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70.

 Στη γειτονιά υπήρχε ακόμη παγοπώλης, παλιός τσολιάς, που έβαζε τον πάγο στην καρότσα μιας Mercedes του ’30. Άλλη συμπαθής φιγούρα της γειτονιάς ήταν ο λαχειοπώλης ο κυρ-Μανώλης που πουλούσε λαχεία καθισμένος στο αναπηρικό του καροτσάκι και με ρωτούσε όταν έβρεχε εάν έχουν βγει μηχανάκια με κουβούκλιο καθώς με έβλεπε με ένα αυτόματο και του απαντούσα «δεν υπάρχει». Περνούσε το μεσημέρι η αεροσυνοδός και όλα τα αγόρια ήμασταν καρφωμένα στα παράθυρα. Από φίλο γείτονα, γιος μεγαλογιατρού, λάτρη των τεχνολογικών εξελίξεων, άκουσα για πρώτη φορά ότι «τώρα δουλεύω από το σπίτι μου» , προχωρημένο για 70’ς και μου άρεσε πολύ.

Απέναντι ακριβώς από το σπίτι του μένει ακόμη η οικογένεια της μεγαλύτερης σοκολατοβιομηχανίας, αλλά δεν είχε τύχει να μιλήσουμε ποτέ. Μόλις χθες είπαμε μια ζεστή καλημέρα σαν παλιοί στη γειτονιά που ωστόσο άλλαξε τόσο πολύ. Μόνο οι δύο αυτές μονοκατοικίες απέμειναν. Μαζί άλλαξε και το ήθος των ανθρώπων, ευτυχώς όχι η ηθική. Λίγοι μείναμε από τότε, και δεκάρα φαίνεται να μην δίνουν οι νέοι κάτοικοι των «κουτιών» που δεν είμαι και σίγουρος από πού έχουν έρθει ακριβώς. Χάθηκε η ταυτότητα του καθενός που ήξερες ότι το σπίτι εκείνο είναι του τάδε, και το παραδίπλα του άλλου. Είχαν ονοματεπώνυμο τα σπίτια, όποιος κι αν έμενε μέσα. Τώρα τα παιδιά μπορούν να παίζουν μπάλα και να ενοχλούν χωρίς να σέβεται κανείς από αυτά τους άλλους και μάλιστα με τις ευλογίες των γονιών τους. Ακόμη μπορεί να σου πέσει κάτι κάτω και να μην το ξαναδείς ποτέ, να εξαφανιστεί βρε αδερφέ. Μπορεί να κάνεις το γύρο του τετραγώνου και να μην δεις κανένα γνωστό και να μην ακούσεις καμία καλημέρα. Και αυτό που με τρελαίνει είναι ότι δεν πέρασαν και τόσο χρόνια, ρε γ….

     

ELVIS Αφιέρωμα : «Πριν τον Elvis δεν υπήρχε τίποτα» του Γιάννη Αλεξίου

Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ / e-mail : johnalex@hol.gr

 Είπαν για τον Elvis :

«Πριν τον Elvis δεν υπήρχε τίποτα» John Lennon

«Ο Elvis ήταν πραγματικός βασιλιάς. Πολλοί από εμάς αναρωτιόμασταν πώς θα ήταν γέρος ο Elvis. Τώρα ποτέ δεν θα το μάθουμε…» Pat Boone

«Αν δεν υπήρχε ο Elvis δεν θα υπήρχε και ο Cliff Richard, γιατί ο Elvis ήταν υπεύθυνος για τον τρόπο έκφρασης πολλών μουσικών από εμάς που θέλαμε να εκφράσουμε τους εαυτούς μας μουσικώς. Ο θάνατός του με συγκλόνισε». Cliff Richard

 Όσο ζούσε ο Elvis λέγαμε ότι τέτοιο φαινόμενο γεννιέται κάθε 100 χρόνια. Τώρα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι δεν θα ξαναγεννηθεί καλλιτέχνης σαν Elvis Presley. Η επέτειος των 38 χρόνων από τις 16 Αυγούστου 1977 θα γιορταστεί με τον πιο λαμπρό τρόπο στην Graceland στο σπίτι του στην Μέμφιδα. Θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί. Για την ώρα δεν μπορώ, αλλά ελπίζω να τα καταφέρω κάποτε….

Την πρώτη μου κοπάνα στα μαθητικά μου χρόνια επιχείρησα να κάνω στην Πέμπτη δημοτικού, το 1978. Το σκέφτηκα μαζί με την συμμαθήτριά μου, την Αλεξία Καραμιχάλη. Ο λόγος ήταν πολύ σοβαρός. Την επόμενη μέρα είχε στην τηλεόραση την ταινία «Loving You» με τον Elvis. Τελικά δεν τόλμησα, αλλά ούτε και η Αλεξία παρ’ ότι την άφηνε ο πατέρας της, όπως μου είπε στην προσευχή !

Τον Νοέμβρη του 1987 ένας φαντάρος τίναξε τα μυαλά του στον αέρα φιλώντας σκοπιά αφήνοντας ένα γράμμα : «Δεν περιμένω τίποτα από τη ζωή μου. Το μόνο που έχω να είναι στην αδερφή μου να προσέχει τις κασέτες μου, του Elvis, γιατί εγώ πάω να τον συναντήσω…».

Μόλις ο Elvis έγινε 11 χρονών οι γονείς του, του έκαναν δώρο μια κιθάρα. Μόλις την είδε ο Elvis στεναχωρημένος είπε : «Εγώ ήθελα ένα ποδήλατο !». Παρ’ όλα αυτά η κιθάρα του έγινε ο αχώριστος φίλος του. Την κουβαλούσε παντού. Ακόμη και στην τάξη του στο σχολείο. Καθόταν στα τελευταία θρανία κι έπαιζε κιθάρα. Όμως από τότε που έπιασε δουλειά, τον Νοέμβρη του 1950, στο Loew’s State Theater στην Μέμφιδα και δούλευε 5-10 ώρες κάθε βράδυ, το αγαπημένο του σπορ στην τάξη έγινε ο ύπνος…Ο 15χρονος Elvis δούλευε ταξιθέτης. Από μικρός ήταν λάτρης του κινηματογράφου και πρότυπό του ήταν ο James Dean. Αγαπημένη του ταινία ήταν ο «Επαναστάτης Χωρίς Αιτία» το οποίο είχε δει δεκάδες φορές κι είχε μάθει όλα τα λόγιας του έργου απ’ έξω κι ανακατωτά. Δεν ήταν τυχαίο που ακολούθησε αργότερα κινηματογραφική καριέρα. Ουδέποτε πάντως σύγκρινε τον εαυτό του με τον James Dean. Όταν ρωτήθηκε κάποτε ο Elvis αν προτιμούσε να γίνει ηθοποιός από τραγουδιστής είπε ότι «αν γινόμουν μεγάλος ηθοποιός, τότε το προτιμούσα».  

Ο Elvis αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Humes το 1953 όταν δηλαδή τελείωσε ο πόλεμος στην Κορέα. Ένας καθηγητής του τότε είπε για εκείνον : «Καλό παιδί, αλλά χωρίς προσωπικότητα».

Ο Elvis έπιασε αμέσως δουλειά στην εταιρία ηλεκτρικών ειδών Crown και σκεπτόταν αρχικά να γίνει ηλεκτρολόγος. Εν συνεχεία μας άλλαξε τα φώτα…με έναν άλλο δικό του τρόπο.

Η αρχή έγινε το καλοκαίρι του 1954 το τραγούδι του «That’s All Right Mama» παίζεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό WHBQ στην εκπομπή «Red, Hot and Blue». O σταθμός κατακλύζεται από τηλεφωνήματα. Όλοι ζητούν πληροφορίες για το νέο τραγουδιστή. Οι περισσότεροι ακροατές μάλιστα, τον περνούν για μαύρο. 

Ο Elvis είχε πει για την μουσική : «Έγινε αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου. Τόσο φυσικό όσο και το να χορεύω. Ήταν ένας τρόπος απόδρασης απ’ τα προβλήματα και σίγουρα ο δικός του τρόπος απελευθέρωσης…».

Ο Elvis αυτά που ήθελε τα πέτυχε. Αυτά που δεν ήθελε συνειδητά τα αποδίωξε. Ο ίδιος είπε προς το τέλος :

«Όταν ήμουν παιδί ήμουν ο ήρωας των κόμικς και των κινηματογραφικών ταινιών. Μεγάλωσα πιστεύοντας σ’ αυτό το όνειρο. Τώρα το πραγματοποίησα. Τι άλλο να μπορεί να ζητήσει κανείς απ’ τη ζωή του ;».

Ο «Συνταγματάρχης» Tom Parker, μάνατζερ του Elvis, στην πραγματικότητα ήταν Ολλανδός λαθρομετανάστασης και το πραγματικό του όνομα ήταν Αντρέας Κορνέλις βαν Κούιτζικ. Γι’ αυτό ποτέ δεν άφησε τον Elvis να δώσει συναυλία στην Ευρώπη ή στην Ισπανία. Φοβόταν μήπως οι Αρχές ανακαλύψουν τη δική του κατάσταση της παράνομης του στην Αμερική.

Ο Elvis παντρεύτηκε στα 32 του την 24χρονη Priscilla Beaullieu, την Πρωτομαγιά του 1967 στο ξενοδοχείο «Aladdin» του Las Vegas το οποίο ήταν του Μίλτον Πρελ ιδιοκτήτη του περίφημου καζίνο της περιοχής και φίλου του «Συνταγματάρχη». Ο γάμος έγινε στο δεύτερο πάτωμα της σουίτας μέσα σε μια σεμνή τελετή την οποία παρακολούθησαν μόνο 14 άτομα και κράτησε 8 λεπτά. Το παραδοσιακό τραπέζι που ακολούθησε στοίχισε 10.000 δολάρια !

Ο μήνας του μέλιτος κράτησε μόνο 4 ημέρες και τις πέρασαν στο Πάλμ Σπρινγκς. Μετά γύρισα στο Γουώλς του Μισισίπι, στο ράντσο που είχε αγοράσει ο Elvis. Μετά επέστρεψαν στο Λος Άντζελες, στο καινούργιο πολυτελέστατο σπίτι τους κι εννιά μήνες αργότερα απέκτησαν την Lisa – Marie. Χώρισαν 5 χρόνια απ’ το γάμο τους, το 1972 κι ένα χρόνο αργότερα βγήκε το διαζύγιο τους.   

O Elvis άφησε λίγο πριν πεθάνει στην Priscilla ένα σημειωματάριο με συμβουλές για την κόρη του Lisa – Marie, το οποίο θα της το έδινε, σύμφωνα με εντολή του, πριν γίνει μητέρα. Οι 7 πολύτιμες συμβουλές του Elvis για την 20χρονη πια κόρη του : 1) Να’ σαι πάνω απ’ όλα μητέρα. Να αφιερώσεις τον εαυτό σου στην μητρότητα 2) Γέμισε το σπίτι σου με μουσική 3) Να μεγαλώσεις το παιδί σου σ’ ένα πολιτισμένο περιβάλλον, μακριά από καυγάδες. Αν έχεις προβλήματα με τον άντρα σου, να τα λύνεται όταν είστε οι δυο σας. Όχι μπροστά στο παιδί 4) Κάνε περισσότερα από ένα παιδιά 5) Να κάνεις το παιδί θρήσκο. Να’ χει βαθιά πίστη στο θεό. Και πάνω απ’ όλα ήθος 6) Να μορφώσεις το παιδί σου όσο γίνεται περισσότερο 7) Αν είναι αγόρι μην του δώσεις το όνομα Elvis…Η Lisa – Marie διάβασε με την μητέρα της το σημειωματάριο το 1989.

Και οι δύο θα παρευρεθούν στις εκδηλώσεις της επετείου από το θάνατο του Elvis στην Graceland…  

*Οι παραπάνω αναφορές στον Elvis είναι σημειώσεις από το παιδικό μου σημειωματάριο

Το «Beat Poetry» των Αδερφών Κατσιμίχα

 Το «Beat Poetry» των Αδερφών Κατσιμίχα

Του Γιάννη Αλεξίου

 Εφηβικός εφιάλτης. Οι χούλιγκαν της Σελήνης. Τίποτα απ’ αυτά δεν ήμασταν. Ήμασταν μόνο αναζητητές του ξανθού ίχνους της αλήθειας. Της αλήθειας.

Απόσπασμα από το ποίημα Επιστροφή στην Τάιμς Σκουέαρ του Άλλεν Γκίνσμπεργκ, ενός από τους ήρωες της beat generation που αναπολούν και τιμούν οι Αδερφοί Κατσιμίχα στην καινούργια, μετά από πολύ καιρό, δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο «Beat Poetry» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Μετρονόμος».

 Pink Floyd, Don McLean, City Lights Books και San Francisco, Bronx, Sweat Jane, Charles Bukowski, Dylan, Joplin, Jean Paul Sartre, Jack Kerouac, Corso, William Burroughs, Zappa, Jagger, Bowie, Tom Waits, , Morrison, Το Ουρλιαχτό, Αμέρικα, Μανχάταν, hipsters, LSD και όλη η κουλτούρα των 60’s έχει ποτίσει με τη γενιά της beat και την ποίηση της στο κέντρο έχει ποτίσει το νέο άλμπουμ των Πάνου και Χάρη Κατσιμίχα που κυκλοφορεί σε μορφή βιβλίου – cd.

Το σπάνιο φωτογραφικό υλικό και οι πληροφορίες που υπάρχουν στην έκδοση βοηθούν τον ακροατή να μπει βαθιά στο κλίμα του άλμπουμ και με οδηγό τις χαρακτηριστικές φωνές των δύο τραγουδοποιών της εφηβείας μας που εξακολουθούν να μας ταξιδεύουν το αμερικανικό όνειρο είναι πάντα εδώ.

Η κιθάρα του Γιάννη Σπάθα μας πάει στην 3^η Λεωφόρο και οι εικόνες το πιο διάσημου «Ουρλιαχτού» στο πλανήτη περνούν από την Γιούνιον Σκουέαρ, το Αλκατράζ, την μπήμποπ σερβίροντας την «απόλυτα κτηνώδη σούπα του Χρόνου».

Η Αμερική που δεν ζήσαμε είναι όλη εδώ ! Τι ευτυχία για όλους που αγαπήσαμε την χώρα αυτή, που έγινε ακόμη πιο άπιαστη με την κρίση που βιώνουμε, μέσα από την μουσική και τα τραγούδια της. Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας για τη Νέα Υόρκη και το San Frisco των 60’ς με τα χάπενινγκς στα πεζοδρόμια κάτω από τους ουρανοξύστες κάπου εκεί στη γωνία Haight Asbury.

«Η αντίσταση στη βία της εξουσίας, τα φιλειρηνικά κινήματα, η σεξουαλική απελευθέρωση, το φεμινιστικό και αντιπολεμικό κίνημα, του Γούντστοκ, η ψυχεδέλεια, όλα αυτά καθόρισαν ένα τρόπο σκέψης που μας σημάδεψε για πάντα. Έγινε τρόπος ζωής;, κοινός τόπος αναζήτησης και συνάντησης με ανθρώπους συνομηλίκους μας, που ζούσανε χιλιάδες μίλια μακριά. Παλαβή γενιά», γράφουν στο εισαγωγικό τους σημείωμα ο Χάρης και ο Πάνος.

Πολύ καλή δουλειά ! Βαθμολογία : 8,5/10

Εικόνες της Πόλης - Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ του Γιάννη Αλεξίου

Εικόνες της πόλης

Η Περίπτωση του Μάρκου

Του Γιάννη Αλεξίου


Ο Μάρκος γεννήθηκε στην Καβάλα και μεγάλωσε στην Αθήνα, στην παλιά γειτονιά της Λακούβας, ακούγοντας Elvis και Stray Cats και φτιάχνοντας καθημερινά το «κοκόρι» του βάζοντας μπριγιαντίνη Yardley. Έζησε έντονη εφηβεία και σήμερα έχει να θυμάται πολλά…
Πανέξυπνο, καλόκαρδο, φιλότιμο, γενναιόδωρο, τίμιο και πολύ ευαίσθητο παιδί. Πραγματικός φίλος. Συν τοις άλλοις γλωσσομαθής, μπορεί να συνεννοηθεί άνετα σε καμιά δεκαριά γλώσσες ανάμεσά τους τα ρώσικα και εσχάτως τα κινέζικα. Τελείωσε την σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων στην Ανάβυσσο κι έβρισκε τις καλύτερες δουλειές, από καλά ξενοδοχεία, τουριστικά γραφεία, καζίνο έως και κράχτης σε μαγαζιά στο Μοναστηράκι καθώς έχει φοβερή πειθώ και καλοσύνη και τραβούσε κόσμο πολύ.
Ο Μάρκος ζούσε με όλη την οικογένειά του σε ένα σπίτι σαν σε ταινία. Η γιαγιά σε αναπηρική καρέκλα και κουφή, ο πατέρας του σε κώμα, η θεία του, η μάνα του, ο αδερφός του που του άρεσε ο δρόμος και έμπλεξε με κακές παρέες και τελικά πέθανε στα 42 του χρόνια…Ο Μάρκος τον υπεραγαπούσε και ήταν πάντα κοντά του στις δύσκολες στιγμές. Μέχρι και την αγαπημένη του γειτονιά άφησε και μετακόμισε όλη η οικογένεια στο κέντρο της πόλης, για να αλλάξει παρέες ο αδερφός του, αλλά μάταια. Έχασε και τον πατέρα του και τη γιαγιά του…Πάντα ήταν η κολώνα του σπιτιού ο Μάρκος.
Εδώ και αρκετά χρόνια δουλεύει σε κέντρο ψυχικής υγείας προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που πάσχουν από αλτσχάϊμερ σε ένα κέντρο ηλικιωμένων στην Κυψέλη.
Εδώ και δύο βδομάδες περίπου έχασε τη δουλειά του καθώς τον Μνημόνιο 2 «έκοψε» τους νοσηλευτές Ψυχικής Υγείας. Μια κατά τα άλλα προβληματική δουλειά στην οποία πληρώνονταν κάθε πέντε μήνες και τώρα την διεκδικεί μαζί με τους συναδέλφους του διαμαρτυρόμενοι για την σκληρή στάση του κράτους απέναντί τους. Τι σκληρή κι άδικη που είναι η ζωή ! «Και το χειρότερο», μου είπε, «είναι που να βρω άλλη δουλειά στα 40 μου ;»…