Οι καλύτεροι Έλληνες κιθαρίστες / Του Γιάννη Αλεξίου

 Ο αξεπέραστος Γιάννης Σπάθας

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΙΘΑΡΙΣΤΕΣ που έδωσαν ή δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό όλα αυτά τα χρόνια παίζοντας rock, blues και jazz.

Γράφει ο Γιάννης Αλεξίου

Η ιστορία των Ελλήνων κιθαριστών αρχίζει να ξετυλίγεται από τον Δημήτρη Μπελιγιάννη των MGC που πρωτόπαιξαν Hendrix και Cream μαζί με δικά τους τραγούδια, τον Αλέκο Καρακαντά των Juniors, We Five, Axis και τον ογκόλιθο Γιάννη Σπάθα, πρωτοπόρους του rock στην Ελλάδα στον Ηλία Ζάικο, Ανδρέα Γκομόζια, Νίκο Ντουνούση και τον Γιώργο Κρομμύδα σε blues και jazz παιξίματα αντίστοιχα.
 
Οι κιθαρίστες που είχαν προκαλέσει αίσθηση για το παίξιμό τους στην εποχή τους μαζεύοντας πολύ κόσμο ν' ακούσουν το ιδιαίτερο παίξιμό τους ήταν ο Λάκης Ζώης, ο μόνος που έπαιζε σαν τον McLaughlin, ήχος πρωτόγνωρος τότε, πρωτοπόρος της fusion, μέλος των θρυλικών Sphinx στο δεύτερο δίσκο τους (1980).



Ο Τζίμης Βατικιώτης με τους S.O.S Band στα ροκ κλαμπ της Πλάκας, όπoυ έπαιζε πρωτότυπα κομμάτια με την ίδια δεξιοτεχνία όπως φερειπείν ο Mark Knopfler  των Dire Straits εντυπωσιάζοντας ακόμη και Εγγλέζους τουρίστες ! Ο πρώτος μουσικός που απαίτησε ένα χιλιάρικο το βράδυ και το πήρε ! Τα ξημερώματα, σύμφωνα με μαρτυρίες, τάιζε τα άλογα στον Ιππόδρομο, έτρεφε μεγάλη αγάπη για τα άλογα. Εδώ και πολλά χρόνια, από την rock εκείνη εποχή ζει στην Αγγλία κι έχει το δικό του κλαμπ "Jimmy The Greek", όπου παίζει μουσική.



Αλλά και ο Ζωρζ Πιλαλί που τότε στα 70ς ήταν ένας εκπληκτικός blues κιθαρίστας, όταν δεν έπαιζε κανείς ακόμη blues στην Ελλάδα. έτρεχε ο κόσμος να τον δει. Φυσικά όταν "έσκασε" ο Γιάννης Σπάθας με τους Persons αρχικά και μετά με τους Socrates Drank The Conium όλοι έμειναν άφωνοι με το παίξιμό του, ο μόνος που έπαιζε τόσο αξιοπρεπώς Hendrix !



 Οι πιο μεγάλοι rock κιθαρίστες μετά τον Σπάθα υπήρξαν ο Κωνσταντινουπολίτης Δήμης Παπαχρήστου ένα πηγαίο ταλέντο με φαντασία στο παίξιμό του και πολλές μουσικές ιδέες που ποτέ όμως δεν ηχογράφησε παραμένοντας ένας σπουδαίος session μουσικός που αναλώθηκε παίζοντας με μουσικούς σαν τον Χρήστο Κυριαζή. Ευτύχησε να τον έχει μαζί του στους Ακρίτας, αλλά και στη σόλο πορεία ο επιστήθιος φίλος του Σταύρος Λογαρίδης με τον οποίον ήρθε μαζί από την Πόλη στην Ελλάδα.



 Άλλος προικισμένος rock μουσικός ο Γιάννης Δρόλαπας που έπαιξε στις Μουσικές Ταξιαρχίες στην αρχική σύνθεσή τους και στους Vavoura Band του Τζώννυ Βαβούρα. Σεμνός μουσικός με απεριόριστες δυνατότητες.



Πολύ γερός "παίκτης" και ο Τέρρυ Παπαντίνας που έφυγε πρόσφατα και άφησε το σημάδι του με τους Bicycle, αλλά φυσικά η φήμη του παιξίματος της κιθάρας του στις live εμφανίσεις με περιστασιακά σχήματα σε μια εποχή που οι Έλληνες έτρεχαν στο Σπόρτινγκ και στο Κύτταρο θα τον θυμούνται για πάντα. Επίσης ο Πέτρος Σκούταρης των Sharp Ties και στις σόλο εμφανίσεις του κυρίως στο κλαμπ του "Graffitti". Ήταν πολύ καλός ροκ κιθαρίστας !



Τον Ηρακλή Τριανταφυλλίδη τον βλέπουμε μέχρι σήμερα περιστασιακά σε live σε μικρούς χώρους με τη "νέα" Λερναία Ύδρα" το θρυλικό αυτό σχήμα, στο οποίο σήμερα συμμετέχει και η κόρη του Ειρήνη, όμως ήταν ο αγαπημένος των φοιτητών την εποχή που έκανε το αξιομνημόνευτο διπλό δίσκο "Σε Άλλους Κόσμους" όπου ο κόσμος γέμιζε όχι μόνο τις φοιτητικές εκδηλώσεις, αλλά και τα rock κλαμπ στην Πλάκα για να τον ακούσει. Αυθεντικός ρόκερ με παίξιμο επιπέδου που τον κατατάσσει στους καλύτερους κιθαρίστες που έβγαλε αυτή η χώρα με ένα δικό του ψυχεδελικό και αέρινο ήχο.



Αργότερα εμφανίστηκαν και άλλοι σημαντικοί κιθαρίστες που αφοσιώθηκαν σε αυτό που έκαναν χωρίς να επιζητούν την εμπορική επιτυχία, όπως ο Ηλίας Ζάικος με τους Blues Gang αρχικά συνυπάρχοντας με ένα άλλο εξαιρετικό κιθαρίστα τον Νίκο Ντουνούση και τους Blues Wire από τη Θεσσαλονίκη, που όπως και ο Αθηναίος κιθαρίστας – τραγουδιστής Ανδρέας Γκομόζιας που μετά από μια σειρά ευκαιριακά σχήματα αναδύθηκε από τους Blues Family, του σπουδαίου πιανίστα και χαμοντίστα Γιάννη Μόνου και αργότερα σχημάτισε τους Drifting Around στα 90ς, ενώ εδώ και 8 χρόνια έχει σχηματίσει τους Blues Revenge. Σήμερα ψάχνει τον ήχο τους πέραν από το blues-rock.



Ενίοτε παίζουν μαζί οι Ζάικος – Ντουνούσης σε ακουστικά κυρίως σετ, ενώ πρόσφατα είχαμε και μια μοναδική εμφάνιση των Blues Wire με την αρχική ηλεκτρική σύνθεσή τους στο Ίλιον και στο Park Festival.  O Νίκος Ντουνούσης επίσης σπουδαίος κιθαρίστας είναι πιο κοντά στον ήχο του Stevie Ray Vaughan και γνωρίζει επίσης πολύ καλά τα μυστικά του blues.



Πάλι πίσω στα 70ς να θυμηθούμε τους κιθαρίστες Νίκο Δαπέρη, Τάκη Ανδρούτσο, Γιάννης Κιουρτσόγλου των Πελόμα Μποκιού οι οποίοι παρουσίασαν στην Ελλάδα τον ήχο των Santana μέσα από τις δικές τους συνθέσεις. Ακολούθησαν πολύπλευρη καριέρα στην μουσική.
Ιστορική φιγούρα και ο Βασίλης Πετρίδης των Απροσάρμοστων του Παύλου Σιδηρόπουλου, που δεν πρόλαβε να αναπτύξει τις συνθετικές του ικανότητες, αφήνοντας πίσω μόνο τρία τραγούδια. Φυσικά και ο κιθαρίστας Οδυσσέας Γαλανάκης έχει συμβάλλει με το παίξιμό του στη διαμόρφωση του ήχου των Απροσάρμοστων από την εποχή του Παύλου.



Στην jazz έχουμε το ιδιαίτερο παίξιμο μουσικών όπως ο Τάκης Μπαρμπέρης με πολλές ιδέες και επιρροές από τη world μουσική και κυρίως την ινδική, ο Κώστας Μπαλταζάνης στους Iasis με ένα πολύ ενδιαφέρον αργόσυρτο παίξιμο, ενώ τα τελευταία χρόνια ζει και δημιουργεί στην Αμερική, o Γιώτης Σαμαράς στην Trilogia του Γιώργου Τρανταλίδη, ασφαλώς ένας πολύπειρρος κιθαρίστας που έχει δώσει πολλά. ο Γιώργος Κρομμύδας με αρκετές rock επιρροές που ψάχνει τον ήχο του και τελευταία παίζει και Django Reinhardt, αλλά και ο Δημήτρης Ζαφειρέλης που έχει εκδώσει και παρτιτούρες και κουβαλά πολλές επιρροές από την rock ως την bossa nova.



Από την λεγόμενη εναλλακτική σκηνή κυρίως ήταν ομαδικό σύνολο και είχε περάσει πια η εποχή του "ήρωα της κιθάρας" και δεν μπορώ να πω ότι ξεχωρίζουν ιδιαίτερα κάποιοι κιθαρίστες, αλλά σίγουρα υπάρχουν γκρουπ που ξεχωρίζει η ήχος τους. Θα αναφέρω τον Αντώνη Δημητρίου των Ενδελέχεια που πάντα έψαχναν τον ήχο κι έφτασαν σε ένα ενδιαφέρων σημείο επηρεασμένοι κυρίως από την βρετανική σκηνή.

   

Η Patti Smith ενθουσίασε το Σαββατόβραδο στο Piraeus 117 Academy ! Του Γιάννη Αλεξίου

PATTI SMITH 25.6.2016 2 @ PIREAUS 117 ACADEMY

Γράφει ο Γιάννης Αλεξίου

Τελικά ήταν καλή ιδέα να παίξει η Patti Smith ολόκληρο τον πρώτο της δίσκο της «Horses» (1975) με την σειρά που έχουν τα τραγούδια στο άλμπουμ της το πρώτο βράδυ της στην Αθήνα, το Σάββατο 25 Ιουνίου, στο Pireaus 117 Academy. Αν και το pick της βραδιάς ήταν όταν βγήκε στο encore με φόρα και τραγούδησε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας της το «My Generation» των Who, ολοκληρώνοντας την συναυλία – αφιέρωμα στις επιρροές της.

Πιο γελαστή από κάθε άλλη φορά, βγήκε στην σκηνή ακριβώς στις 9.15 μ.μ., όπως είχε προαναγγελθεί και με την παράκληση να μην ανάψει ούτε ένα τσιγάρο στη διάρκεια της συναυλία της κάτι που σεβάστηκε απόλυτα το κοινό. Ο αερισμός μέσα στο χώρο ήταν ικανοποιητικός και επαρκής, όπως και ο εξαιρετικός ήχος που έχει το Academy. Φορώντας ένα σακάκι μαύρο κι ένα γιλέκο επίσης μαύρο από μέσα πάνω από μια άσπρη μπλούζα, μπλου τζην και μποτάκια κι ενώ ανέμιζαν τα μακριά άσπρα μαλλιά της, η Patti Smith, μια από τις τελευταίες περσόνες του rock’n’roll, έβαλε αμέσως στο κλίμα της συναυλίας τον κόσμο που σχεδόν είχε γεμίσει το χώρο με το πασίγνωστο «Gloria» καλωσορίζοντας λέγοντας στο τέλος «Athens !». Το «Horses» είχε κυκλοφορήσει σε παραγωγή του John Cale και άνοιξε την τετραλογία της «Radio Ethiopia», «Easter», «Wave», δίσκους που τίμησε επιλέγοντας μερικά τραγούδια μετά την ολοκλήρωση του «Horses». Το δίσκο της αυτό είχα να τον ακούσω από την εποχή των εργένικων χρόνων μου, που τότε κυριάρχησε το άλμπουμ της «Peace and Noice» του 1997, ίσως το καλύτερό της από την τετραλογία των 70ς.  Όταν τελείωσε η πρώτη πλευρά του δίσκου προσποιήθηκε ότι αλλάζει πλευρά με τα χέρια της στο βινύλιο και άρχισε να παίζει το «Kimberly». Στο επόμενο τραγούδι «Break It Up» έβαλε το κοινό να τραγουδά τις λέξεις αυτές όταν του έκανε νόημα με τα χέρια της και ήταν αφιερωμένο στον Jim Morrison, όπως και το «Land» σε ένα άλλο ήρωά της, τον Jimi Hendrix. Εδώ οι τεράστιες ροχάλες της ξόρκιζαν το rock’n’roll καθώς εκφωνούσε ένα – ένα τα ονόματα των αγαπημένων της εκλιπόντων : Brian Jones, Joe Strummer, Fred Sonic Smith (ο άντρας της), David Bowie, Lou Reed και το κοινό χειροκροτούσε και νοσταλγούσε τις παλιές καλές μέρες του rock’n’roll.  Όταν τελείωσε και η δεύτερη πλευρά του «Horses» η Patti έβγαλε το σακάκι της και κατέβηκε από την σκηνή και χαιρετούσε έναν – έναν τους φίλους της απλώνοντας το χέρι της, ενώ η μπάντα της  έπαιζε Velvet Underground ! Η Patti Smith πήγε από το ένα άκρο ως στο άλλο πίσω από τα κάγκελα απολαμβάνοντας την αγάπη του κοινού κι ενώ η συναυλία είχε μία ώρα που «έτρεχε».  Την μεγάλη της επιτυχία και στάνταρτ κομμάτι των πάρτι μας, «Because The Night», αν και ελαφρώς άνευρη εκτέλεση, την αφιέρωσε στον σύντροφό της Fred Sonic Smith, μέλους των MC 5, γνήσια φιγούρα του rock’n’roll, από τους πρωτοπόρους τους punk – rock στα τέλη των 60ς, με το οποίο συνδέθηκε και η Patti Smith στα μέσα των 70ς.

Στο encore μετά την έκπληξη της βραδιάς που ήταν η εκτέλεση του «My Generation» των Who, άρχισε να φωνάζει στο κοινό «Don’t afraid fuckin free» και με την ηλεκτρική κιθάρα της, που πρωτόπιασε στο τέλος στα χέρια της αποχαιρετούσε το κοινό σπάζοντας μία – μία της χορδές της και όταν το κατάφερε έδωσε ένα όμορφο φιλί στο μπράτσο της Gibson φανερά ενθουσιασμένη από το ελληνικό κοινό ! Αυτή ήταν η σχεδόν 70άρα Patti Smith στο πρώτο βράδυ της στην Αθήνα. Μέσα σε μιάμιση ώρα έπαιξε το «Horses» και αγαπημένες επιλογές της από τη δισκογραφία της. Την Κυριακή έχει υποσχεθεί ένα ακουστικό σετ…

Η Patti Smith  βρέθηκε στην πρωτεύουσα βρέθηκε με αφορμή την παρουσίαση της αυτοβιογραφία της «Πάτι και Ρόμπερτ» (Εκδόσεις «Κέδρος») και ήταν «οφσάιντ»  που το παρουσίασε στο «Public», ένα αταίριαστος χώρος για την ιστορία της και το κοινό της που πήγε να το υπογράψει. Η Patti Smith σε συνέντευξή της στο «ΒΗΜAgazino» δήλωσε επιγραμματικά ότι «δεν θεωρεί ότι η αναρχία είναι ελευθερία» αναθεωρώντας την πόζα που είχε πάρει στη φωτογραφία στο δίσκο της «Radio Ethiopia» μπροστά σε ένα τοίχο που έγραφε «Vive L’ Anarchie» (Ζήτω η Αναρχία) μέσα τους φόβους της ως μητέρα. Μετά από τόσα χρόνια δηλαδή που μέσα από την μουσική και την ποίησή της που υποστήριξε την επαναστατική της πλευρά και την ελευθεριότητα της. Τώρα δηλώνει ότι πάντα ψηφίζει και θα ψηφίσει την Χίλαρι Κλίντον για να μην βγει ο Ντόναλντ Τραμπ…Τελικά τα παλιά είδωλα μάλλον έγιναν συντηρητικά…αλλά συνεχίζουν με ένα τρόπο να συγκινούν και τους παλιοροκάδες, αλλά και τα 20χρονα που την είδαν για πρώτη φορά !

Ο Θοδωρής (Terry) Παπαντίνας έφυγε σήμερα από τη ζωή...Γιάννης Αλεξίου

 Ο Θοδωρής (Terry) Παπαντίνας έφυγε σήμερα από τη ζωή μάλλον όχι ευχαριστημένος και σίγουρα μόνος...

   Γράφει ο Γιάννης Αλεξίου


  ΥΠΗΡΞΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ που βγήκαν στην Ελλάδα...Ο Τέρρυ Παπαντίνας άφησε το στίγμα του στους παλιοροκάδες και σε όσους αναγνώρισαν το ταλέντο του για το οποίο πάντα είχε ο ίδιος αμφιβολίες για το εάν χωρά αυτό στην Ελλάδα. Μεγάλωσε στη Ν. Υόρκη, όπου έζησε από πιτσιρικάς όταν έφυγε η οικογένειά του για εκεί από την Καστοριά, κι εκεί έμαθε την τέχνη της κιθάρας, αλλά εδώ δύσκολα έβρισκε αναγνωρισιμότητα. Είχε ένα άλλον αέρα αποκτήσει όταν γύρισε στην Ελλάδα και στη Θεσσαλονίκη το 1967. Δεν μπορούσε αυτό να το διαχειριστεί και μάλλον αυτόν το έκανε πρεζάκι. Τον επί σειρά ετών εθισμό του τον φανέρωσε στη ταινία του Δημήτρη Αθυρίδη "T 4 Trouble and the Self Admiration Society, Τhe life and music of Terry Papadinas" (2009) το βιωματικό sountrack της οποίας κυκλοφόρησε σε cd (από την Polytropon). Τότε έκανε ένα come - back στην μουσική με μια συναυλία στο "Gagarin 205", όπου του έδωσε βήμα να παρουσιάσει όλο αυτό το πρότζεκτ του ο Νικόλας Τριανταφυλλίδης που συμπτωματικά έφυγε αυτές τις μέρες επίσης χτυπημένος από τον καρκίνο. Όπως και ο Θοδωρής (Terry) που προβλήθηκε στον πνεύμονα αρχικά και μετά έκανε μεταστάσεις. "Σβήνει μέρα με τη μέρα", με πληροφόρησε ο ντράμερ Κυριάκος Δαρίβας που έσπευσε να τον δει στο Αττικό Νοσοκομείο, μόλις μπήκε και μέσα σε λίγες μέρες έσβησε..
Ο Θοδωρής Παπαντίνας (γεννημένος το 1951) πέρασε από πολλά σχήματα, αλλά αυτό που τον χαρακτήρισε ήταν οι Bicycle με τους οποίους έβγαλε ένα δίσκο στις αρχές των 80ς. "Μου αρέσει πολύ ο δίσκος σου", του είπα όταν μιλήσαμε για κάμποση ώρα όταν θα κατέβαινε στην Αθήνα για την συναυλία του στο "Gagarin", "Αλήθεια ; Σου άρεσε ;", μου απάντησε. Τελικά δεν έμελλε να βρεθούμε ποτέ στην Αθήνα, όπως είχαμε πει τηλεφωνικά. Απόκοσμος, απέφευγε τις συνεντεύξεις, μάλλον δεν τον ενδιέφεραν. Του είπα απ' την αρχή ότι ήμουν "παιδί" του Τάσου Ψαλτάκη, του Σαλονικού που έβγαζε το "Μουσικό Εξπρές" και ήταν μουσικός δημοσιογράφος και ο μάνατζερ των Fratelli, στα 60ς, του πρώτου γκρουπ που ήταν μέλος ο Θ. Παπαντίνας, και στο οποίο έπαιζε μπασίστας ο Στέλιος Φωτιάδης (αργότερα Νοστράδαμος). Ο Ψαλτάκης είχε γράψει τότε ότι οι "MGC και οι Fratelli είχαν αλλάξει το μουσικό στυλ της εποχής στην Ελλάδα".
Ακολούθησαν οι θρυλικοί Μακεδονομάχοι αρχές 70ς για τον Τέρρυ, απ' όπου πέρασε σαν τραγουδιστής ο Νίκος Παπάζογλου. Η συνέχεια γράφεται στην Αθήνα για τον Τέρρυ, που γίνεται μέλος του γκρουπ Εταιρεία Καλλιτεχνών που ίδρυσε ο ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ με δυναμική live παρουσία στα τέλη των 70ς, αλλά όχι δισκογραφική. Στη συνέχεια, αρχές 80ς, ο Παπαντίνας σχηματίζει τους Bicycle που άφησαν πίσω τους ένα εξαιρετικό δίσκο (1981), με συνθέσεις του ίδιου σε ένα κλίμα rock-new wave της εποχής, ηχογραφημένος στο στούντιο "Αγροτικόν" του Νίκου Παπάζογλου, στη Θεσσαλονίκη. Μέλος του γκρουπ ήταν και ο Γιώργος Πεντζίκης. Ο δίσκος δεν έτυχε και πολύ καλής αποδοχής από τους κριτικούς της εποχής και ο Τέρρυ απογοητευμένος εξαφανίζεται για καμιά 15 χρόνια ώσπου φτιάχνει τους Τ 4 Trouble και οι ηχογραφήσεις τους ακούστηκαν χρόνια μετά στο σάουντρακ της ταινίας του, σοκαριστικής για πολλούς, όπου περιγράφει την καθημερινότητα του που περιέχει πολλές φορές και τη χαρμάνα. Αυτός ήταν εν ολίγοις ο Θοδωρής (Terry) Παπαντίνας που έφυγε σήμερα από τη ζωή μάλλον όχι ευχαριστημένος και σίγουρα μόνος...

Η PJ Harvey στο Release Athens 2016 - Ρεπορτάζ του Γιάννη Αλεξίου

PJ HARVEY – RELEASE ATHENS. Πλατεία Νερού - Δέλτα Φαληρου 7.6.2016

Γράφει ο Γιάννης Αλεξίου 

Με 10 άτομα επί σκηνής, μαζί με εκείνη, έκανε την εμφάνισή της η Poly Jean Harvey στην σκηνή την 3^η μέρα του Realease Athens 2016 στην σχεδόν γεμάτη Πλατεία Νερού στο Δέλτα Φαλήρου το βράδυ της Τετάρτης 7 Ιουνίου. Μπροστά ήταν οι δύο τυμπανιστές της και ένας τρίτος κρουστός που είχαν τον πρώτο ρόλο στον ήχο του πρώτου μισού της συναυλίας της όπου παρουσίασε το νέο δίσκο της  «The Hope Six Demolition Project», πέντε χρόνια μετά το «Let England Shake». Διαφορετική κι αυτή τη φορά, όπως αρέσκεται να είναι από δίσκο σε δίσκο. Την θυμάμαι σε κείνη την συγκλονιστική εμφάνισή της το 2000 στο υπαίθριο χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου, στο μοναδικό Rockwave Festival που έγινε εκεί, πόσο διαφορετική ήταν με την κιθάρα και τα μαύρα δερμάτινά της όταν παρουσίαζε τον δίσκο της «Stories from the City, Stories from the Sea», που την έκανε ευρύτερα αγαπητή. Τόσο καλό δίσκο δεν επανέλαβε από τότε και ακουγόταν υποτονική στα καινούργια τραγούδια μακριά από τον experimental rock ήχο της που την καθιέρωσε. Για μια στιγμή φοβήθηκα ότι έχασε τη ροκιά της και πλέει σε άλλα μουσικά νερά πιο ρηχά.

Μαυροντημένη, ως συνήθως, με ένα κοντό φόρεμα που ανέμιζε και τις μαύρες αρβύλες της, σεμνή επί σκηνής, αδύνατη και μελαγχολική με τα τεράστια μαύρα φρύδια της και το γλυκό προσωπάκι της  στο κέντρο της φοβερού πραγματικά stage που είχε στηθεί θυμήθηκε την παλιά της τέχνη στο σαξόφωνο κι έπαιξε σε μερικά τραγούδια, ενώ πολλές φορές το κρατούσε και το κουνούσε γύρω από το κεφάλι της με χάρη ομορφαίνοντας την παρουσία της στην σκηνή. Σύμμαχός της, όπως και όλων που βρεθήκαμε εκεί, ήταν ο καιρός καθώς είχε βρέξει το μεσημέρι πολύ, αλλά ως δια μαγείας είχαν εξαφανιστεί τα πυκνά σύννεφα κι ένα δροσερό αεράκι έκανε απολαυστική την καλοκαιρινή αυτή βραδιά.

Το σκηνικό άλλαξε και το κοινό ζεστάθηκε όταν άρχισε να παίζει τα παλιότερα τραγούδια της με τον κιθαρίστα και στενό συνεργάτη της John Parish να είναι δίπλα της στην σκηνή σε πιο ενεργό ρόλο. Η συναυλία της 47χρονης (στις 9 Οκτωβρίου τα κλείνει) PJ Harvey έκλεισε με το «Down By The Water» από τον τρίτο δίσκο της «To Bring You My Love» (1995) με την συμμετοχή του κόσμου μετά την 80λεπτη παρουσία της στην σκηνή. Στο encore έπαιξε τρία κομμάτια ακόμη κλείνοντας με το «A Perfect Day Elise» από τον πολύ καλό δίσκο της «Is This Desire» (1998), ευχαριστώντας θερμά το κοινό.

Στο πολύ καλά οργανωμένο Release Athens τηρήθηκε η ώρα άφιξης των 5 συγκροτημάτων στην σκηνή και η PJ Harvey βγήκε κανονικά στην ώρα της, στις 10.35 !   Νωρίτερα οι πολύ καλοί νέο – ψυχεδελικοί Brian Jonestown Massacre από το Σικάγο με εδώ 26 χρόνια ιστορία και 14 άλμπουμ στη δισκογραφία τους εμφανίστηκαν με 7 άτομα επί σκηνής και frontman πάντα την ψυχή της μπάντας τον Anton Newcombe έδειξαν την αξία τους με ένα πολύ καλό live. Όμως το βίντεό τους ήταν κατώτερο της περίστασης και δεν έδωσε την πραγματικά psych διάσταση της μπάντας. 

Οι 25 αγαπημένοι μου δίσκοι βινυλίου ! Του Γιάννη Αλεξίου

Οι 25 αγαπημένοι μου δίσκοι βινυλίου ! 



Του Γιάννη Αλεξίου 


ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΟ να θυμάται κανείς από πού πήρε τον κάθε δίσκο που έχει στη δισκοθήκη του. Ιδιαίτερα δεν ξεχνιέται από που είναι αγορασμένοι ή ποιοι είναι δώρο οι πιο αγαπημένοι δίσκοι. Κάθε δίσκος και μια ιστορία. Έτσι πάει με τα βινύλια. Ώρες ατελείωτες ψαξίματος και ενέργειας με μόνη ανταμοιβή τη ευφορία της ακρόασης. 
Ε, λοιπόν αυτοί είναι οι 25 ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΜΟΥ (χωρίς σειρά αξιολόγησης) που δεν έχω χορτάσει να τους ακούω και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, με αφορμή την λίστα επιλογής των αγαπημένων άλμπουμ που κυκλοφορεί τελευταία στο facebook. Όταν το επιχείρησα στη φόρμα που δίνει το f δύο δίσκοι δεν έβγαιναν με το αυθεντικό εξώφυλλο, πράγμα σημαντικό για τους συλλέκτες. Άσε που έχει περιορισμό στα 20 άλμπουμ κι είμαι στην μουσική...άπληστος !
Με αλφαβητική σειρά...

Οι 5 συναυλίες που δεν θα ξεχάσω ποτέ ! Του Γιάννη Αλεξίου

Οι 5 συναυλίες που δεν θα ξεχάσω ποτέ !

 Γράφει ο Γιάννης Αλεξίου 


 ΕΝ ΟΨΕΙ ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ θυμήθηκα ανάμεσα σε εκατοντάδες συναυλίες που έχω δει τις πρώτες 5 που μου ήρθαν στο μυαλό που μου είχαν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στην Ελλάδα. Περιμένω και αυτές που ξεχωρίσατε εσείς !

1. Λοιπόν η καλύτερη συναυλία που έχω δει είναι του B.B. KING στο Βεάκειο, το 2000 (μετάκληση Νέου Ρεύματος, Μίμης Χέλμης). Αν και έχει έχει έρθει αρκετές φορές ο B.B. στην Ελλάδα, αυτή την προτιμώ γιατί είχε την απόλυτη blues ατμόσφαιρα, σε μικρό και ζεστό χώρο που γέμισε, είχε απίθανη ορχήστρα και σολίστες, φοβερό κιθαρίστα, πνευστά και ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε καθιστός λόγω ηλικίας. Η συναυλία μεταφέρθηκε εκεί τελευταία στιγμή από το λιμάνι του Πειραιά και μαζεύτηκαν στο Βεάκειο πολλοί φίλοι που περίμενα άλλωστε να βρεθούμε στο blues ραντεβού. Μετά το τέλος μαζί με τον φίλο και μπλουζίστα Ανδρέα Γκόμόζια και άλλους blues αδερφούς φάγαμε σε ταβερνάκι στην πλατεία του Προφήτη Ηλία στην Καστέλα, έξω από το Βεάκειο. Σημειωτέον ότι ο αγαπημένος μου μπλουζίστας είναι ο Buddy Guy που τον έχω δει στο Θέατρο Βράχων, αλλά ο B.B. εκείνο το βράδυ ήταν πραγματικά το κάτι άλλο. 

2. Τεράστιος ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ στην αίθουσα εκδηλώσεων "Στοά του Βιβλίου" σε παρουσίαση βιβλίου στην πρώτη του συναυλία μετά τη διάλυση των Διάφανων Κρίνων, Χειμώνας 2009, όπου πρωτο-παρουσίασε το πρόγραμμά του με μελοποιημένη ποίηση και τις country - rock επιρροές του τραγουδώντας μόνος με την κιθάρα του Bob Dylan, Johnny Cash, Tom Waits, Nick Cave διασκευάζοντας στα αγγλικά μαζί με δικά του ! Το σετ του συνοδευόταν με οπτικό υλικό σε οθόνη. Έπαθα πλάκα με το πάθος του και έγραψα μια ολόκληρη σελίδα την άλλη μέρα στην εφημερίδα κράζοντας μάλιστα ανθρώπους των δισκογραφικών που δεν κάθισαν ως το τέλος να δουν αυτόν τον απίθανο καλλιτέχνη. Θυμάμαι τον ρώτησα στο τέλος τον τίτλο ενός τραγουδιού και μου αποκρίθηκε "δεν θυμάμαι τίποτα !"..τα είχε δώσει πραγματικά όλα !

3. Ο JOHN HAMMOND στο "ΑΝ Club" όπου ήταν μόνος του μια ορχήστρα σε ένα one man band show. Έπαιζε κιθάρα, φυσαρμόνικα, και "ντραμς" με την μυτερή καουμπόικη μπότα του. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Η πρωτοτυπία της συναυλίας ήταν ότι το support γκρουπ βγήκε μετά από αυτόν ! Νομίζω ήταν οι Outsiders !

4. O JAMES BROWN στα "Αμφιθέατρο" στα "Αστέρια" της Γλυφάδας καλοκαίρι του 1995 ! Τον έχω δει κι άλλες φορές αλλά εκεί δίπλα στη θάλασσα όταν βγήκε στην σκηνή μετά τον επί ένα τέταρτο πρόλογό από τον συνεργάτη του στο μικρόφωνο Mr. Jaaaaaaaaaaaaaammmmmmessssssssss Brooownnnnnn και το intro της πολυμελούς ορχήστρας του ήταν σαν ένα θαύμα ! Αληθινό θαύμα ! Πίσω μας ήταν η μεγάλη τζαμαρία και η αίσθηση της φύσης σε σκοτεινό φόντο. Έπαιξε και πιάνο εκείνο το βράδυ που παίζει πολύ επιλεκτικά στις συναυλίες του. Ήταν αληθινός βασιλιάς !

5. O BILLY COBHAM στο Womad το 2001, στο Γουδί. Έπαιξε σόλο ντραμς και αν έκλεινες τα μάτια σου άκουγες τον ήχο μιας ολόκληρης ορχήστρας ! Μοναδικός ! Έπαιζε με τέτοια ταχύτητα και δεξιοτεχνία που έπαθα πλάκα. Φυσικά και τον έχω ξαναδεί στην Ελλάδα με μπάντα ολόκληρη στο Ρόδον. Στο Womad όμως ξεπερνούσε κάθε φαντασία αυτός ο παικταράς των τυμπάνων. 

ΕΠΙΣΗΣ να αναφέρω τον σολίστα που μου έχει κάνει φοβερή εντύπωση για το επίσης παθιασμένο παίξιμό του, ο JOEY CASTILLO ο ντράμερ των QUEENS OF THE STONE AGE στην συναυλία του στο Rockwave Festival το 1999 στον Αγ. Κοσμά. Ντράμερ με τα όλα του. Rock ντράμερ όχι αστεία. Μοναδικό στιγμιότυπο στο ίδιο φεστιβάλ η PATTI SMITH όταν απήγγειλε Shelley δίπλα στο κύμα ! Το ίδιο κάνει και ο Mick Jagger στην ιστορική ελεύθερη συναυλία στο Hyde Park to 1969 στη μνήμη του Brian Jones. 

Πάμε για νέες συναυλιακές εμπειρίες φέτος το καλοκαίρι, όπου ξεχωρίζω τις συναυλίες των Patti Smith 25.5 Pireus Academy, P.J. Harvey 7.6 Πλατεία Νερού, επίσης στην Πλατεία Νερού 16.6 ελληνικά rock συγκροτήματα (Αγγελάκας, Παυλίδης - B Movies, Sleepin' Pillow, Villagers Of Ioannina City) και φυσικά το blues 4ήμερο "Blues For Peace" 27-30.5 Mudo (ex-Συρμός), Μεταξουργείο.